کتاب اگر غم لشگر انگیزد اثر سید مهدی شجاعی، انتشارات نیستان

ناگهان کسی وارد مسجد شد که نمی‌شد چشم از او برداشت. حقیقتاً دیدنی بود؛ جوانی باریک‌اندام اما چهارشانه و بلندبالا. شالی نازک بر سر داشت و ردایی ساده و روشن بر تن. آرام پیش آمد، به ستون هفتم رسید، کفش‌هایش را از پا درآورد و کنار نهاد، سپس به نماز ایستاد. در چهره جذاب و پرجاذبه‌اش سه ویژگی در هم آمیخته بود که تمایز میان آن‌ها دشوار می‌نمود: زیبایی، ابهت و نورانیت. هر سه، چنان منصفانه تقسیم شده بودند که گویی هرکدام سهمی برابر داشتند. نسیم ملایمی که وزید، عنصر چهارمی را نیز به این هماهنگی افزود؛ عطری دل‌انگیز که تا آن زمان به مشامم نرسیده بود و شور و شیفتگی حضورش را کامل می‌کرد. اما همین‌که پنداشتم همه چیز به نهایت کمال رسیده و چیزی برتر از آن قابل تصور نیست، صوت آسمانی و دلنشین نمازش همچون حکمرانی مطلق ظهور کرد و همه جلوه‌های پیشین را یا تحت‌الشعاع قرار داد یا سراسر کنار زد. به خدایم سوگند، در تمام عمرم نمازی با چنین طراوت، حلاوت و روحانگیزی ندیده بودم. گویی در و دیوار و سقف و ستون مسجد نیز با نوای ملکوتی‌اش هم‌نوا شده بودند.