کتاب جایی که ما تئاتر بازی می‌کنیم اثر امین اسدی مقدم، انتشارات بان

«جایی که ما تئاتر بازی می‌کنیم» نخستین رمان امین اسدی‌مقدم است؛ رمانی که برشی از زندگی هنری نیما، مردی جوان و نویسنده و کارگردان تئاتر، را روایت می‌کند. نویسنده در این اثر کوشیده است تا نقدی بر ساختارهای متناقض و پیچیده‌ی جامعه‌ی تئاتری ارائه دهد. از همین رو می‌توان «جایی که ما تئاتر بازی می‌کنیم» را نه فقط یک رمان، بلکه بیانیه‌ای برای مرزبندی میان هنجارهای هنر و فرد دانست. در این روایت، نیما به عنوان راوی داستان، گاه در قالب مونولوگ‌هایی طولانی ذهنیات و برداشت‌های خود را از فضای تئاتر بیان می‌کند. او در تنهایی خویش گرفتار است و از خلال تک‌گویی‌هایی درونی تلاش می‌کند به نوعی بی‌تفاوتی دست یابد؛ بی‌تفاوتی نسبت به اعمال و رفتار دیگرانی که شرایط زندگی و موقعیت‌های او را دستخوش تغییر کرده و جریان روزمرگی‌اش را مختل ساخته‌اند. اسدی‌مقدم در رمان «جایی که ما تئاتر بازی می‌کنیم» تصویر دقیقی از انسانی علاقه‌مند به تئاتر خلق کرده است؛ انسانی با کاستی‌ها و توانایی‌ها، تناقض‌های درونی و احساسات گذرا که هر مخاطبی می‌تواند در بخشی از او خود را بازبیابد. نزدیکی روایت به واقعیت، ساختار خطی و رئالیستی بودن متن از دیگر ویژگی‌های قابل‌توجه این رمان است. در بخشی از اثر، نیما چنین می‌گوید: آدم به این سن‌وسال برسد و هر روزش همان تکرار همیشگی باشد؟ هر صبح از خودش بپرسد حالا باید چه کنم؟ به کجا بروم؟ آیا دیگران نیز همین پرسش هرروزه را مطرح می‌کنند؟ نیما از خود می‌پرسد باید کجا بروم؛ روزبه هم چنین می‌پرسد؛ سپیده، پدرم، زنم، مسعود… همه درگیر همین سؤال‌اند. حتی ادیسون، آیا او هم هر روز با چنین تردیدی بیدار می‌شد یا فقط برخاسته و اختراعی تازه می‌کرد؟ اگر در سن من از خواب برخیزی و ندانی باید کجا بروی و چه باید انجام دهی، بی‌گمان نشانه‌ی آن است که اوضاع چندان بر وفق مرادت نیست. در مجموع، این رمان نگاهی ژرف به دنیای تئاتر و موقعیت انسان در دل آن دارد؛ روایتی که با پرداختی روان و روان‌شناسانه، هم به تضادهای فردی و هم به تناقض‌های اجتماعی در بطن هنر تئاتر می‌پردازد.