کتاب اشراف زادگان فقیر اثر سید رضا حیات الغیب، انتشارات سخنوران

هرچقدر هم که در ستایش فقر سخن گفته شود، واقعیت این است که زندگی کامل و موفق تنها در سایه ثروت شکل می‌گیرد. هیچ انسانی بدون برخورداری از پول کافی نمی‌تواند به بالاترین سطح استعدادها و رشد روحی خود دست یابد؛ زیرا پرورش روح و شکوفایی استعدادها نیازمند امکانات فراوان است و این امکانات جز با ثروت فراهم نمی‌شوند. خداوند در همه کتاب‌های آسمانی خویش همواره خود را «غنی» و «صمد» معرفی کرده است؛ بی‌نیاز و سرشار از توانگری. هرگز صفت فقر را برای خود برنگزیده و نگفته است «فقیرم». بنابراین، فقر نه فضیلت است و نه می‌تواند خواست پروردگار باشد. در سراسر هستی نشانی از فقر دیده نمی‌شود، مگر در یک نقطه: میان انسان‌هایی که فقر را باور کرده و با آن زندگی می‌کنند. فقر تنها در جایی آشکار می‌شود که مردم با افکار و انرژی فقیرانه خود، آن را در محیط و زندگی‌شان تجلی می‌بخشند. انسان حق مسلم زیستن دارد؛ حقی که به او توانایی بهره‌بردن از همه امکانات لازم برای بیشترین سطح پیشرفت ذهنی، روحی و جسمی را می‌دهد. به بیان دیگر، انسان حق دارد ثروتمند باشد. برای رسیدن به ثروت واقعی نباید به کم قانع شد و هیچ‌کس نباید به امکانات اندک رضایت دهد، در حالی که می‌تواند و توانایی آن را دارد که از امکانات بسیار بیشتر و زندگی کامل‌تری برخوردار شود.