کتاب تو خود کوهی اثر برایانا ویست، ترجمه امیر متقی، انتشارات میلکان

این کتاب درباره مفهوم «خودویرانگری» است؛ اینکه چرا دست به چنین رفتاری می‌زنیم، در چه زمان‌هایی آن را تکرار می‌کنیم و چگونه می‌توانیم برای همیشه متوقفش کنیم. نیازهای همزیستیِ متضاد درون ما ریشه بسیاری از رفتارهای خودویرانگرانه است. درست به همین دلیل است که در برابر تغییر مقاومت نشان می‌دهیم؛ مقاومتی که اغلب آن‌قدر ادامه می‌یابد تا هر تلاشی برای دگرگونی بیهوده به نظر برسد. با این حال، زمانی که بیاموزیم از عادت‌های مخرب خود بینش عمیق استخراج کنیم، هوش هیجانی را از طریق درک بهترِ مغز و بدنمان پرورش دهیم، تجربیات گذشته را در سطح سلولی رها کنیم و به عنوان بالاترین نسخه بالقوه آینده‌مان رفتار کنیم، می‌توانیم از مسیرهای تکراری و محدودکننده خارج شویم و به خودآگاهی و شکوفایی واقعی دست یابیم. از دیرباز «کوه» استعاره‌ای پرقدرت برای چالش‌های عظیم زندگی بوده است؛ چالش‌هایی که در نگاه اول شکست‌ناپذیر و غیرممکن به نظر می‌رسند. اما حقیقت این است که برای فتح کوه‌های زندگی باید به درون خود سفر کنیم: کاوش در زخم‌ها و تروماهای عمیق، پرورش انعطاف‌پذیری، و تنظیم نحوه حضور خود در مسیر صعود. در پایان، این کوه بیرونی نیست که بر آن مسلط می‌شویم؛ بلکه کوه واقعی، همان درون و وجود خودمان است.