کتاب مبانی هنرهای تجسمی اثر غلامحسین نامی، انتشارات توس

کتاب «مبانی هنرهای تجسمی» با عنوان فرعی «ارتباطات بصری» اثری ارزشمند از غلامحسین نامی است. این اثر یکی از منابع مهم در حوزه آموزش هنر محسوب می‌شود و در دانشگاه‌ها و هنرستان‌ها جایگاه ویژه‌ای دارد. نظام‌های آموزشی جدید هنر طی سال‌های اخیر کوشیده‌اند فرآیند آموزش را با فرآیند خلق اثر هنری هماهنگ سازند و بسیاری از شیوه‌های قدیمی و غیرکارآمد را کنار بگذارند. در این میان، توجه به «ارتباطات بصری» که زیربنای تمام شاخه‌های هنرهای تجسمی است، نقش بنیادی داشته است. از زمان شکل‌گیری جنبش «امپرسیونیسم»، دیدگاه هنرمندان نسبت به طبیعت و بازنمایی آن دگرگون شد. این جنبش توانست قواعد سنتی نقاشی، به‌ویژه در حوزه نورپردازی و رنگ‌آمیزی طبیعت را تغییر دهد و راه را برای ظهور جریان‌های متنوع هنری هموار سازد. در پی آن، جنبش‌های تازه‌ای پدید آمدند که هر یک سبک و فلسفه مختص خود را معرفی کردند و قلمرو هنرهای تجسمی را گسترش دادند. بدین ترتیب، جهان هنر با گستره‌ای وسیع شامل نقاشی، معماری، مجسمه‌سازی، گرافیک، طراحی صنعتی، عکاسی و بسیاری رشته‌های دیگر روبه‌رو شد؛ عرصه‌ای که بازتاب آن به‌سرعت به سراسر جهان رسید و تأثیر چشمگیری بر هنرمندان در مناطق مختلف جهان برجای گذاشت. در ایران نیز بیش از سه دهه است که ضرورت تغییر و به‌روزرسانی شیوه‌های آموزش هنرهای تجسمی مورد توجه قرار گرفته است. بسیاری از هنرمندان برجسته و فرهیخته از دهه ۴۰ خورشیدی با مطالعه و تحقیق در زمینه آموزش هنرهای جدید، تدریس در دانشگاه‌ها و هنرستان‌ها را آغاز کردند. از همان دوران، نیاز به تشکیل کلاس‌های تخصصی با محوریت «مبانی هنرهای تجسمی» و «ارتباطات بصری» بیش از پیش احساس شد. برای پاسخ به این نیاز و همگامی با جریان‌ جهانی آموزش هنر، تألیف کتاب‌های آموزشی ضروری بود. در این میان، کتاب «مبانی هنرهای تجسمی» توسط غلامحسین نامی، که خود از برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران آموزش هنر در آن سال‌ها به شمار می‌رفت، به نگارش درآمد. این کتاب نه‌تنها منبعی آموزشی برای دانشجویان و هنرجویان شد، بلکه به‌عنوان مرجع مهمی در شکل‌گیری رویکرد نوین آموزش هنرهای تجسمی در ایران نقش‌آفرینی کرد.