کتاب نوشته‌های بی سرنوشت اثر فردریش نیچه، ترجمه ابراهیم صدقیانی، انتشارات جامی(مصدق)

نوشته‌های بی‌سرنوشت اثری منسوب به فیلسوف آلمانی، فردریش نیچه، است. گفته می‌شود این متن در سال ۱۸۸۹ یا اوایل ۱۸۹۰، در دوران اقامت نیچه در آسایشگاه روانی شهر ینا در ایالت تورینگن نوشته شده است. اگر این ادعا صحیح باشد، می‌توان این اثر را پس از Wahnbriefe یا همان «نامه‌های جنون‌آمیز» نیچه ـ که در طول فروپاشی ذهنی او نگاشته شدند ـ دومین و آخرین اثر زندگی‌نامه‌ای او دانست. کتاب نوشته‌های بی‌سرنوشت در قالبی جسورانه و متفاوت نگارش یافته است؛ اثری که به موضوعاتی می‌پردازد که همواره در زمرهٔ تابوها بوده‌اند. ساختار آن ترکیبی از روایت، خاطره و سبک فلسفی است که با دیگر آثار نیچه شباهت دارد. انتشار نخست این کتاب در سال ۱۹۵۱ توسط انتشارات Boar’s Head Books صورت گرفت و سپس از طریق مؤسسهٔ Seven Sirens در نیویورک توزیع شد. اما دیری نپایید که این کتاب با نام ساموئل راث، ناشر بحث‌برانگیز و به احتمال زیاد مالک Seven Sirens، گره خورد؛ همان شخصی که پیش‌تر به دلیل انتشار غیرقانونی نسخه‌ای از رمان اولیس اثر جیمز جویس (۱۹۲۲) زندانی شده بود. در مقدمهٔ کتاب، ناشری ناشناس مدعی شد که نسخهٔ خطی این اثر را از یکی از دوستان و همکاران نیچه در شهر ینا دریافت کرده است. با وجود تمام این حواشی، آنچه اهمیت دارد محتوای متن است؛ زیرا نوشته‌های بی‌سرنوشت بیش از بسیاری دیگر از آثار نیچه، مخاطب را با درونیات و ذهنیت حقیقی او آشنا می‌سازد و فرصت نادری برای درک چهرهٔ واقعی این فیلسوف برجسته فراهم می‌کند.