کتاب تئاتر و اجرای پسا-سینمایی اثر پی یتر وویچیتسکی، ترجمه شبنم موتابی، انتشارات نیماژ

درک امروز ما از سینما، بیش از هر چیز تحت‌تأثیر جریان‌های مسلط سینمای واقع‌گرا شکل گرفته است؛ جریان‌هایی که نه‌تنها بر شیوه‌ی ادراک و تماشاگری ما نسبت به سینما اثر می‌گذارند، بلکه نگرش ما به امر واقع را نیز دگرگون می‌سازند. این رویکردها اغلب نوعی تماشاگری منفعلانه را به مخاطب القا می‌کنند؛ نگرشی که در نظریه‌های پسا-سینمایی با نقدهای جدی روبه‌رو شده است. با تأثیرپذیری تئاتر از زبان سینما و ادغام هنر اجرا با فناوری‌های نوین، همراه با استفاده‌ی فزاینده از ابزارها و تکنیک‌های سینمایی در تولید آثار صحنه‌ای، شکل تازه‌ای از تئاتر پدید آمده است. این شکل نوین را می‌توان «اجرای التقاطی»، «چندرسانه‌ای» یا «میانجی‌گرانه» نامید؛ گونه‌ای از اجرا که مرزهای میان تئاتر و سینما را در می‌نوردد و تجربه‌ی تماشاگر را به صورتی متفاوت بازآفرینی می‌کند. بخشی از این اجراها با بهره‌گیری از امکانات و ابزارهایی که پیش‌تر اختصاصاً در سینما به کار می‌رفتند، به بازخواست از سنت‌های مسلط سینمایی می‌پردازند. آن‌ها سیاست‌های پنهان در سازوکارهای ادراک و نیز شیوه‌های تثبیت‌شده‌ی تماشاگری را به نقد می‌کشند و تلاش می‌کنند نگاهی تازه و انتقادی نسبت به رابطه‌ی مخاطب با اثر هنری ایجاد کنند.