کتاب داگلی بغلی به مدرسه کوچولوها می‌رود اثر دیوید ملینگ، ترجمه نسرین ابراهیمی لویه، انتشارات میچکا

یک روز در مدرسه با «داگلی بغلی به مدرسه کوچولوها می‌رود». هیچ‌کس به بزرگی داگلی نیست و هیچ‌کس مهربان‌تر از او پیدا نمی‌شود. داگلی حتی در مدرسه هم همان احساس خوب قلقلک در شکم‌اش را دارد و دلش می‌خواهد همه را در آغوش بگیرد. اولین کسی که او بغل می‌کند، خانم موهو، معلم مدرسه است. به نظر خانم موهو این کار بهترین شیوه برای خوشامدگویی است و خیلی زود همه شاگردان هم یکدیگر را در آغوش می‌گیرند. او حتی برای مواقع اضطراری هم راهکاری ساده پیشنهاد می‌دهد: وقتی بغل نیاز است اما کسی پیدا نمی‌شود، می‌توانند بالش را در آغوش بگیرند. در ادامه روز، بچه‌ها همراه داگلی نقاشی می‌کشند، با شادی به هم آب می‌پاشند و بازی می‌کنند. وقتی برج زیبایی از آجرک‌ها می‌سازند و ناگهان فرو می‌ریزد، داگلی آن‌قدر تیز و باهوش است که بلد است همه آجرک‌ها را در هوا بگیرد و اجازه ندهد بازی خراب شود. این‌گونه شادی، مهربانی و دوستی در کلاس درسشان همیشه زنده می‌ماند.