کتاب احیای مرگ اثر تونی والتر، ترجمه رضا تسلیمی طهرانی، انتشارات طرح نو

صحبت درباره مرگ این روزها به یک موضوع پررنگ و پرطرفدار تبدیل شده است. اما پرسش اصلی اینجاست: چگونه باید در مورد مرگ سخن بگوییم و به چه کسانی گوش دهیم؟ آیا باید به کشیش‌ها اعتماد کنیم، به پزشکان و مشاوران تکیه کنیم یا صدای درونی خود را بشنویم؟ آیا روان‌شناسی جایگزین دین شده است تا به ما بیاموزد چگونه بمیریم؟ کتاب «احیای مرگ» نوشته «تونی والتر» نگاهی جامعه‌شناختی به بازگشت علاقه عمومی به موضوع مرگ دارد و به‌ویژه بر مشاوره سوگ تمرکز می‌کند. این اثر برای تمام علاقه‌مندان به جامعه‌شناسی مرگ، فرآیند مراقبت از افراد در حال مرگ، مواجهه با مردگان و همراهی با سوگواران، مطالعه‌ای ضروری به شمار می‌رود. این کتاب از دو بخش اصلی تشکیل شده است. بخش نخست با عنوان «انجام آن به روش من» جنبه‌ای نظری دارد و به بررسی مرگ و مردن در بستر سنتی، مدرن و پسامدرن می‌پردازد. در این قسمت، مفاهیمی همچون عقلانی‌سازی، پزشکی‌سازی، سکولاریزاسیون و فردگرایی در ارتباط با مرگ تحلیل می‌شوند. بخش دوم با عنوان «ادامه گوش دادن» رویکردی کاربردی دارد. در این بخش تمرکز بر شنیدن صدای درگذشتگان، بازماندگان و سوگواران است؛ اینکه اطرافیان، متخصصان و جامعه چگونه باید به سخنان آن‌ها گوش دهند. از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده در این بخش می‌توان به سیستم‌های شنیداری، مفهوم عزاداری خوب، نقش آسایشگاه‌ها، تعریف معنویت، الگوهای مرگ خوب، مرگ طبیعی، اکسپرسیونیسم، گروه سوگ، عزا‌زدایی، شیوه‌های برگزاری مراسم تشییع جنازه، نقش مشاور سوگ و همچنین مفهوم مرگ خودساخته اشاره کرد. کتاب «احیای مرگ» با چنین رویکردی، پلی میان مباحث نظری و تجربیات عملی در زمینه مرگ و سوگ ایجاد می‌کند و خواننده را با دیدگاهی جامع نسبت به این پدیده همیشگی زندگی آشنا می‌سازد.