کتاب ابیگیل اثر ماگدا سابو، ترجمه نصرالله مرادیانی، انتشارات بیدگل

مدارس شبانه‌روزی، صومعه‌ها و یتیم‌خانه‌ها در طی چند قرن اخیر، همواره زمینه‌ساز بخش بزرگی از داستان‌ها، نمایشنامه‌ها، فیلم‌ها و خاطره‌نگاری‌های ادبیات اروپا و آمریکا بوده‌اند. بسیاری از مهم‌ترین آثار ادبی، به‌ویژه در اروپا، با تمرکز بر این مکان‌ها و آیین‌ها و مناسک عجیب و گاه هولناک آن‌ها شکل گرفته‌اند. روشنفکران اروپایی در تلاش برای نمایش و افشای اوج شرارت استبداد دینی و سنت‌های ضدانسانی کلیسا، بارها این فضاها را دستمایه روایت‌های خود قرار داده‌اند. این مکان‌ها، با ساختن تصویری منضبط، خیرخواهانه، مذهبی و خداپسندانه، برای ناظران بیرونی به‌ظاهر مراکزی مقدس و قابل اعتماد جلوه می‌کردند؛ اما در واقع، خانواده‌ها با توهم آموزش و تربیت فرزندان، آنان را به دست نظام‌هایی می‌سپردند که جز زندان‌هایی پنهان چیزی نبودند؛ زندان‌هایی که زندانیانشان حتی از حقوق ابتدایی یک زندانی عادی نیز محروم بودند. در این میان، رمان «ابیگیل» یکی از برجسته‌ترین و درخشان‌ترین آثار ادبی است که با محوریت مدارس شبانه‌روزی نوشته شده است. این کتاب روایت زندگی دختری نوجوان است که پدر صاحب‌منصبش، یک ژنرال بلندپایه، او را به اجبار به مدرسه‌ای مذهبی و مسیحی می‌فرستد. این آغاز راهی است که نه به آموزش، که به تجربه زیستن در جهنمی پنهان و دهشتناک ختم می‌شود؛ جهنمی که نام مدرسه بر خود دارد اما حقیقتی جز سرکوب و محدودیت عریان نمی‌آفریند. ماگدا سابوی مجارستانی با نگارش «ابیگیل»، تصویری کامل‌تر از جهان داستانی خود و تاریخ سرزمینش را ارائه می‌دهد. او در این رمان با جزئیاتی تکان‌دهنده، روح شرور و نظام فاسد فکری، عقیدتی و سیاسی حاکم بر مجارستان را برملا می‌سازد. «ابیگیل» نه‌تنها روایتی دیگرگون از تاریخ ملت مجار و سرگذشت مردمان آن است، بلکه نقدی بنیادین بر سنت‌های دینی و مسیحی در طول تاریخ ارائه می‌دهد. در این اثر، چهره‌های مخدوش و تاریک کسانی عیان می‌شوند که خود به‌جای آموزگار ایمان و اخلاق، به بزرگ‌ترین معصیت بشری بدل شده‌اند؛ افرادی که به بهانه محافظت از کودکان در برابر گناه، همان کودکان معصوم را به دهشتی بی‌پایان و رنجی غیرقابل تصور فرو می‌برند.