کتاب تاریخ خاص تنهایی اثر احمد آلتان، ترجمه علیرضا سیف الدینی، انتشارات فرهنگ نشر نو

کیست که نداند تنهایی هیچ فضیلتی در خود ندارد؟ بااین‌حال، گاه ناگزیر می‌شویم به آن تن دهیم؛ درست زمانی که همه‌ی فرصت‌های زندگی از دست رفته و به یک‌باره، تنهایی همچون سایه‌ای سنگین، ما را به درون خود می‌کشاند و دیگر رهایمان نمی‌کند. اگر خوش‌اقبالی یار کسی شود و او در زمان درست، به ندای شگفت و بیدارکننده‌ی عاشقان گوش فرا دهد، شاید از محنت تنهایی رهایی یابد و از آزار آن در امان بماند. اما خسروبیک، در «تاریخ خاص تنهایی»، چنین بختی نداشت. عشق به سراغ او آمد ــ یا شاید او به جست‌وجوی عشق رفت ــ در روزگاری که شور پرتپش جوانی را پشت سر گذاشته و آرامش تلخ پیری و سالخوردگی در وجودش نشسته بود. او دل‌باخته‌ی زنی شد که بر این باور بود باید با بازی عشق، عاشق را به دام افکند و سپس از اسارت او عبور کرد. کتاب «احمد آلتان» در بستری داستانی، ماجرای عشقی سالخورده را روایت می‌کند؛ عشقی که از رنج دوران پیری آغاز می‌شود و در مسیر خود، به نیروی اغوا و کشش خیره‌کننده‌ی عشق می‌رسد، اما سرانجام به رهایی و درنهایت، به سرخوردگی ختم می‌گردد. عشقی که معشوق در آن بیش از مهر و دلدادگی، دلبسته‌ی دردی است که بر دوش عاشق می‌نهد. رمان «تاریخ خاص تنهایی»، روایت مشترک همه‌ی کسانی است که هرگز نفهمیدند چه شد و چگونه زندگی کردند؛ سرگذشت انسان‌هایی که در پایان، تنها دریافتند: «از آن روز به بعد، همه‌ی آن‌ها گرفتار خواب‌هایی آشفته شدند.»