کتاب عشق به خود و در کل عشق اثر جان کاوبرن، ترجمه روهینا راک، انتشارات نشر گاه

هدف اصلی من در این کتاب، توضیح معنای عشق است. برخلاف تصوری که ممکن است ایجاد شود، این اثر نه در حوزه اخلاقیات جنسیتی جای می‌گیرد و نه در طبقه‌بندی الهیات اخلاقی. حقیقت آن است که مفهوم عشق، در بنیاد خود با «یکی شدن» پیوند خورده است. هرچند یک فرد می‌تواند در درون خویش به مرتبه‌ای از یکی شدن دست یابد که عمیق‌تر از پیوند او با فردی دیگر باشد. به بیان دیگر، یکپارچگی درونی ارزشی والاتر از صرفاً به هم پیوستن با دیگری دارد. از همین‌رو، انسان همواره خود را بیش از هر فرد دیگری دوست می‌دارد. این نه انتخابی تصادفی، بلکه رفتاری منطقی و طبیعی است. حتی در امور خیر نیز انسان پیش از هر چیز باید به خویشتن یاری برساند و سپس به همسایه‌اش. بنابراین عشق به خود، هم اولویت دارد و هم به شکلی بنیادین امری اجتناب‌ناپذیر است. این کتاب البته نقش یک راهنما یا دستورالعمل عملی را ایفا نمی‌کند. هدف اصلی آن، بیان کلیات و بنیادهای فکری درباره عشق و روابط انسانی است، نه ارائه جزئیات اجرایی. برای نمونه، من تنها می‌گویم که زوج‌های ازدواج‌کرده معمولاً صاحب فرزند می‌شوند، اما توضیح نمی‌دهم که چه تعداد فرزند خواهند داشت، چه زمانی فرزندان به دنیا می‌آیند یا تحت چه شرایطی عقلانی‌تر است که تصمیم بگیرند فرزندی نداشته باشند. همین‌طور اشاره می‌کنم که فرزندان در روند رشد خود به‌تدریج مستقل‌تر می‌شوند، بی‌آن‌که توصیه دقیقی درباره میزان استقلال مورد نیاز در هر سن ارائه کنم. همچنین می‌گویم که تضاد و اختلاف، بخش جدایی‌ناپذیر بسیاری از روابط انسانی است، اما راهکار مشخصی برای حل و فصل این تضادها پیشنهاد نمی‌نمایم. این اثر بیش از آن‌که به دستور العمل‌های جزئی بپردازد، بر شناخت ماهیت عشق، شیوه حضور آن در زندگی انسان و تأثیر آن بر ارتباطات انسانی تمرکز دارد.