کتاب علیه افسردگی ملی اثر ژولیا کریستوا، ترجمه مهرداد پارسا، انتشارات شوند

خوشبختی را تنها می‌توان با سرپیچی به دست آورد. سرکشی، شرط بنیادین حیات ذهنی است و انسان را به بازگشت، تجدید، عطف دوباره و حتی دور زدن قواعد فرا می‌خواند. برخلاف برداشت معاصر از «تمرد» که اغلب به کنشی سیاسی و در سطح گفتار محدود می‌شود، ژولیا کریستوا به ریشه‌های این واژه رجوع می‌کند تا نشان دهد اصیل‌ترین شکل کنش سیاسی، سرکشی درونی است؛ سرکشی‌ای که در ذات خود با نقض قوانین، هنجارها، ارزش‌ها و ممنوعیت‌های درونی گره خورده است. کریستوا در بررسی اندیشه‌های فلسفی و سیاسی فرانسه، به عمق این پیوند می‌پردازد. او فیلسوف، روان‌کاو، فمینیست، رمان‌نویس و منتقد ادبی بلغاری-فرانسوی است که از میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۶۰ در فرانسه زندگی می‌کند. نخستین کتابش با عنوان *Semeiotikè* در سال ۱۹۶۹ منتشر شد و اثری ماندگار بر تحلیل انتقادی نظریه‌ی فرهنگ و فمینیسم برجای گذاشت. آثار ژولیا کریستوا گستره‌ی وسیعی از مباحث را دربرمی‌گیرد: نشانه‌شناسی، بینامتنیت، ابجکسیون، نقد و نظریه‌ی ادبی، روان‌کاوی، خودزندگی‌نامه‌نویسی و زندگینامه‌نویسی، تحلیل سیاسی و فرهنگی، همچنین مباحث مرتبط با هنر و تاریخ هنر. او در اوج جنبش ساختارگرایی، از پیشگامان این جریان در حوزه‌ی علوم انسانی بود و بعدها نیز در شکل‌دهی به اندیشه‌های پساساختارگرایی نقش برجسته‌ای ایفا کرد. نظریه‌ی ادبی فمینیستی از نیمه‌ی دوم قرن بیستم تاکنون، افق‌های تازه‌ای را پیش روی مطالعات ادبی گشوده است. کریستوا در کنار هلن سیکسو و لوس ایریگاری از مهم‌ترین نمایندگان فمینیسم پساساختارگرای فرانسه به شمار می‌رود. همانند دیگر متفکران این جریان، دغدغه‌ی اصلی او «زبان» است؛ زبانی که در بسترهای جامعه‌شناختی و روان‌شناختی مطالعه می‌شود و محور مرکزی اندیشه‌ی او را می‌سازد.