کتاب اورستس اثر اوریپید، ترجمه غلامرضا شهبازی، انتشارات بیدگل

طبق فرمان خدای آپولون، اورستس برای گرفتن انتقام خون پدرش آگاممنون، مادر خود کلیتمنسترا را به قتل رساند. با وجود این پیش‌گویی الهی، او پس از مادرکشی گرفتار عذاب ارینی‌ها یا «خشم‌ها» شد و روحش به‌خاطر ارتکاب این گناه خونین آرامش نیافت. تنها کسی که می‌تواند اورستس را از این جنون و پریشانی برهاند، خواهرش الکترا است که همچون پناهگاه روانی او عمل می‌کند. اوضاع زمانی پیچیده‌تر می‌شود که جناحی سیاسی در آرگوس، به دنبال اعدام اورستس به جرم قتل است و فضای دشمنی و تهدید جان او را سنگین‌تر می‌سازد. در این شرایط بحرانی، امید اورستس برای رهایی از مرگ تنها به عمویش منلائوس بسته است؛ همان سرداری که پس از ده سال نبرد در تروا و سال‌هایی دیگر در مصر برای گردآوری ثروت، همراه با همسرش هلن به میهن بازگشته است. در گاه‌شمار ادبیات یونان باستان، نمایشنامۀ «اورستس» پس از آثاری چون «الکترا» نوشتۀ اوریپید و سوفوکل، همچنین «حاملان آزادی» اثر آیسخولوس و پیش از رخدادهای نمایشنامه‌هایی مانند «آندروماش» اوریپید قرار می‌گیرد. این تراژدی روایت متفاوتی از سرنوشت اورستس ارائه می‌دهد؛ روایتی که با تفسیر آیسخولوس از این اسطوره تفاوت بنیادین دارد. نمایشنامۀ «اورستس» در سال ۴۰۸ پیش از میلاد برای نخستین بار بر صحنه رفت و به بازگویی سرگذشت پسر آگاممنون و برادر الکترا پس از مادرکشی پرداخت؛ اثری که یکی از تلخ‌ترین و در عین حال ماندگارترین روایت‌های اساطیر یونان باستان به شمار می‌آید.