کتاب همشهری کین اثر پالین کیل، ترجمه حسین عیدی زاده، انتشارات خوب

فیلم «همشهری کین» را می‌توان اثری دانست که همچنان با همان طراوت و تازگی روز نخست اکرانش جلوه می‌کند؛ حتی به نظر می‌رسد امروز تازه‌تر و زنده‌تر از گذشته به چشم می‌آید. بسیاری از عناصری که در سال ۱۹۴۱ عادی، قراردادی یا حتی پیش‌پاافتاده به نظر می‌رسیدند، اکنون یا کاملاً به تاریخ پیوسته‌اند، یا به فراموشی سپرده شده‌اند و یا برای مخاطب معاصر جلوه‌ای نو و متفاوت یافته‌اند. تماشاگران امروز می‌توانند حتی بیش از نسل پیشین از زرق‌وبرق تئاتری ارسن ولز لذت ببرند، زیرا با سنت و زمینه‌ای که این سبک از آن برخاسته است چندان آشنایی ندارند. ولز جوان ـ که هنگام نمایش فیلم تنها بیست‌وپنج سال داشت ـ همواره به «نمایش‌گری افراطی» متهم می‌شد. بااین‌حال، همین ویژگی برای مخاطبان جوان امروزی که تئاتر را چندان جدی نمی‌گیرند، حالتی جذاب و حتی شگفت‌انگیز دارد. آنان با نگاهی معصوم و بی‌پیرایه به جسورانه‌ترین ترفندهای تئاتری و حتی شگردهای رادیویی قدیمی در «همشهری کین» واکنش نشان می‌دهند و از این جلوه‌های دیداری و شنیداری متأثر می‌شوند.