کتاب خانه‌ی شادی اثر ادیت وارتون، ترجمه سهیل سمی، انتشارات برج

زنان در ادبیات کلاسیک اغلب از تخیل و ذهن خلاق مردان نابغه زاده شده‌اند. آنتیگونه، که برای احترام به برادر خونین‌خفته‌اش در برابر فرمان پادشاه ایستاد؛ مده‌آ، که در واکنش به خیانت همسرش، با خشونت و بدویت اساطیری، فرزندان خود را کشت؛ آنا کارنینا، که در کشاکش همسری، مادری و عاشقی، تنها راه رهایی را مرگ دید؛ و اما بوواری، زنی که در سودای عاشق‌پیشگی و با خیانت و بی‌ثباتی، سرانجام در نبرد با بی‌پولی و بدنامی، همچون آنا مرگ را برگزید. همه‌ی این زنان، با آنکه شخصیت‌هایی درخشان آفریده‌اند، در نهایت در روایت مردانه‌ی ادبیات، سرنوشتی تراژیک یافته‌اند و اندوه و رنجِ جانکاه‌شان همچنان در ذهن و دل خواننده باقی مانده است؛ زخمی که حتی امید ما به رستگاری قادر به التیام آن نیست. اما «ادیت وارتون» متفاوت بود؛ نویسنده‌ای زن که خود، بی‌واسطه، روایتگر زنان شد. او زنانش را با همه‌ی ضعف‌ها و قدرت‌ها، در برابر نظم مردانه‌ی حاکم، به صورت شخصیت‌هایی عصیانگر، مستقل و افشاگر تصویر کرد. نمونه‌ی بارز آن «لی‌لی بارت»، قهرمان رمان «خانه‌ی شادی»، است. زنی که خواسته‌هایش با زنان هم‌دوره‌ی خود یکسان است: همسر و خانواده می‌خواهد، در پی آرامش، ثروت و زندگی سعادتمند است، عشق، توجه و تنانگی می‌طلبد. اما تفاوت او در این است که هیچ‌کدام از این خواسته‌ها را فدای دیگری نمی‌کند و مسیر خود را علیه نظم سرمایه‌سالار و مردانه‌ی جامعه‌اش پی می‌گیرد؛ هرچند هیچ شورشی بی‌درد و رنج و بی‌تلفات نیست. لی‌لی بارت، برخلاف زنان درمانده و ساده‌لوح در ادبیات مردانه، شور زندگی دارد. او لذت دوستی و عشق را می‌شناسد اما میل و شوریدگی‌اش هرگز به فروپاشی و ویرانی نمی‌انجامد. این زن، قواعد بازی مردسالارانه‌ی زمانه‌ی خود را دریافته و با وجود بیم و هراس همیشگی، سرنوشتش تراژیک رقم نمی‌خورد. وارتون از خلال این شخصیت، چهره‌ی زنی نوین را به تصویر می‌کشد: زنی که در دل جامعه‌ای فروپاشیده از اخلاقیات و در عین حال مغرور از ادعای تمدن، ایستاده است. این همان آمریکای رویایی و در عین حال متوهمی است که وارتون، آینه‌ی حقیقت آن را در «خانه‌ی شادی» پیش چشم خواننده می‌گذارد.