کتاب آقای فوکت اثر کارل مارکس، ترجمه محمدرضا شادرو، انتشارات نشر نی

از فوریه تا نوامبر سال ۱۸۶۰، یعنی نزدیک به یک سال، مارکس نگارش اثر بزرگ خود «سرمایه» را متوقف کرد و تمام توانش را صرف نوشتن کتابی با عنوان «آقای فوکت» نمود. این اثر پاسخی بود به تهمت‌ها و افتراهای بی‌شرمانه‌ی کارل فوکت، سیاست‌پیشه‌ی دموکرات‌نمایی که با دروغ‌پردازی درباره‌ی مارکس و یارانش می‌کوشید جنبش نوپای کارگری آلمان را از اعتبار بیندازد. کتاب «آقای فوکت» که می‌توان آن را تکمله‌ای بر «هجدهم برومر لوئی بناپارت» به شمار آورد، نه‌تنها دانش عمیق تاریخی و ادبی مارکس را آشکار می‌سازد، بلکه نشان‌دهنده‌ی باور او به پیوند اندیشه و عمل و نقدی جدی بر رویکرد روشنفکران برج‌عاج‌نشین است. انتشار این کتاب با واکنش‌های مثبت همراه شد و بسیاری از جمله ولف و لاسال به ستایش آن پرداختند. انگلس نیز در نامه‌ای به مارکس درباره‌ی این اثر نوشت که آن را اثری کوبنده، پرقدرت و لذت‌بخش یافته و بی‌تردید آن را بهترین نوشته‌ی جدلی مارکس تا آن زمان می‌دانست.