کتاب زندگی پس از مرگ اثر گروه نویسندگان، ترجمه فروغ کیان زاده، انتشارات پارسیک

هنگامی که می‌میریم چه اتفاقی رخ می‌دهد؟ و اگر پس از مرگ حقیقتی وجود داشته باشد، آن حقیقت چیست؟ از ربع پایانی قرن بیستم، براساس گفته‌های افرادی که برای مدتی دچار مرگ بالینی شده و سپس به هوش آمده بودند، پژوهش‌های تازه‌ای شکل گرفت. این تحقیقات بسیاری را متقاعد کرد که شاید بتوان پاسخی برای پرسش‌های دیرینه درباره مرگ و زندگی پس از آن یافت. افرادی که این تجربه‌ها را از سر گذرانده بودند، غالباً ادعا می‌کردند به جهان‌هایی ناشناخته سفر کرده‌اند، دوستان و خویشاوندان درگذشته خود را ملاقات کرده‌اند و مناظر زیبا، دشت‌ها و نهرهایی شبیه بهشت را دیده‌اند. آنان همچنین روایت می‌کردند که در برابر وجودی نورانی، ملکوتی و سرشار از عشق قرار گرفته‌اند؛ حضوری که با قضاوتی دقیق اما بخشنده آنان را مورد ارزیابی قرار می‌داد. این داستان‌ها چنان تکان‌دهنده، هماهنگ و بدون تناقض نقل می‌شد که پزشکان و دانشمندان نیز از شنیدن آن شگفت‌زده می‌شدند. بسیاری از این گزارش‌ها توسط محققان و پزشکانی منتشر شد که خود شاهد یا پژوهشگر موضوع بودند. همین مسئله پرسش بزرگی را زنده کرد: آیا آنچه تجربه نزدیک به مرگ نامیده می‌شود حقیقتی استوار دارد؟ آیا دانش پزشکی قرن بیستم سرانجام توانست پرده از راز مرگ بردارد؟ و آیا ممکن است روح انسان پس از نابودی جسم همچنان به حیات خود ادامه دهد؟ به این مشاهدات اصطلاحاً «تجربه‌های نزدیک به مرگ» یا NDEs گفته شد. تقریباً همه پژوهشگران این حوزه باور دارند که اگر دکتر ریموند مودی جونیور، پزشک آمریکایی و فارغ‌التحصیل رشته فلسفه، کتاب بی‌سابقه خود را منتشر نکرده بود، این شاخه مهم از مطالعات در زمینه بقای روح پس از مرگ شکل نمی‌گرفت. نخستین کتاب او با عنوان «زندگی پس از زندگی» در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و تنها در سال‌های نخست انتشار، بیش از چهارده میلیون نسخه از آن به فروش رسید. این موفقیت بزرگ باعث شد مودی به‌عنوان پدر و بنیان‌گذار «مطالعات نزدیک به مرگ» شناخته شود.