کتاب ساحره اثر گئورگ دراگمان، ترجمه ابوالفضل الله دادی، انتشارات فرهنگ نشر نو

رمان «ساحره» نوشته‌ی گئورگ دراگمان، نویسنده‌ی برجسته‌ی مجارستانی، اثری عمیق و تأمل‌برانگیز است که در فضایی مبهم از یکی از کشورهای اروپای شرقی روایت می‌شود؛ کشوری که به‌تازگی از بند دیکتاتوری رهایی یافته است. این کتاب با تمرکز بر مفاهیمی چون حافظه، هویت و آسیب‌های روانی، تصویری از جامعه‌ای پساتوتالیتر ارائه می‌دهد و از زاویه‌ی دید یک دختر نوجوان، واقعیت‌های تلخ سیاسی و اجتماعی را به تصویر می‌کشد. قهرمان داستان، «اما»، دختری سیزده‌ساله است که پس از مرگ ناگهانی والدینش به اجبار نزد مادربزرگی می‌رود که پیش‌تر هرگز او را ندیده بود. اما خیلی زود درمی‌یابد که مادربزرگش زنی مرموز، قوی و رازنگه‌دار است؛ زنی که گذشته‌ای تلخ و ناگفته‌هایی سنگین در سینه دارد. رابطه‌ی میان اما و مادربزرگ به‌مرور در مواجهه با خاطرات تلخ و ناگزیر، پیوندی عمیق‌تر پیدا می‌کند. در این مسیر، اما با لایه‌هایی تاریک از تاریخ کشورش، از جمله ماجراهای جاسوسی، خیانت و مقاومت در برابر رژیم استبدادی، روبه‌رو می‌شود و در عین حال به آیین‌ها و مراسمی جذب می‌گردد که رنگ‌وبویی عرفانی به خود دارند. دراگمان در «ساحره» با ترکیب رئالیسم جادویی و روایت تاریخی، جهانی می‌سازد که در آن لحظات عادی زندگی با تجربه‌هایی سورئال در هم آمیخته می‌شود. او به‌شیوه‌ای هنرمندانه نشان می‌دهد چگونه زخم‌های فردی و جمعی ناشی از یک حکومت استبدادی، بر زندگی نسل‌ها سایه می‌افکند و پیوندهای خانوادگی را از هم می‌گسلد. روایت کشف هویت در دل تاریخ خانوادگی و رویارویی با گذشته، شجاعت، استقامت و ظرفیت روح انسان را برجسته می‌سازد. یکی از محورهای اصلی رمان، پیوند میان حافظه و هویت است. هرچه اما بیشتر به تاریخ خانواده‌اش پی می‌برد، پرسش‌های بنیادی‌تری درباره‌ی جایگاه واقعی خود در دنیای پس از دیکتاتوری پیدا می‌کند. آیین‌ها و باورهای عرفانی در این کتاب نقشی کلیدی دارند؛ آن‌ها برای اما وسیله‌ای می‌شوند تا در دل تحولات سیاسی و اجتماعی، به آرامش، تداوم و امید دست یابد. این عناصر به‌خوبی تأکید می‌کنند که سنت‌ها، خاطرات و روابط انسانی می‌توانند عامل بازسازی هویت و بهبودی باشند. «ساحره» اثری پرقدرت و تأثیرگذار است که خواننده را با پرسش‌های عمیق درباره‌ی حافظه‌ی تاریخی، میراث خانوادگی و پیچیدگی‌های هویت فردی مواجه می‌سازد. گئورگ دراگمان با نثر غنی و تحلیل روان‌شناختی دقیق شخصیت‌ها، توانسته است رمانی خلق کند که هم تصویری روشن از شجاعت در برابر گذشته‌ی تاریک ارائه می‌دهد و هم نشان می‌دهد چگونه روح انسان می‌تواند پس از سال‌ها آسیب سیاسی و شخصی، بار دیگر خود را بازسازی کند. این رمان با نمادگرایی غنی و لایه‌های چندگانه‌ی معنایی‌اش، به اثری ماندگار در پیوند میان تاریخ، ادبیات و روان انسان بدل شده است.