کتاب تکامل فلسفی من اثر برتراند راسل، ترجمه نواب مقربی، انتشارات طرح نو

کتاب «تکامل فلسفی من» اثر برتراند راسل، فیلسوف نامدار قرن بیستم، گزارشی روشن و دقیق از سیر اندیشه‌ها و تحولات فلسفی اوست. راسل در این کتاب خلاصه‌ای از عقاید فلسفی خود را بیان کرده و نشان می‌دهد که این باورها چگونه در طول زندگی‌اش دگرگون شده‌اند. او در آغاز، به شرح دوره هگلی خود می‌پردازد؛ دوره‌ای که شامل یادداشت‌های منتشرنشده‌اش در زمینه فلسفه علم هگلی است. سپس به نقطه عطفی مهم در اندیشه‌اش اشاره می‌کند: انقلابی دوگانه که از یک‌سو رهایی از ایدئالیسم و از سوی دیگر پذیرش منطق ریاضی بر پایه نظریات جوزپه پئانو بود. در ادامه، راسل مسائل مربوط به ادراک را بررسی می‌کند؛ مسائلی که او پیش‌تر در کتاب «دانش ما از جهان خارج» (۱۹۱۴) نیز به آنها پرداخته است. او همچنین فصلی را با عنوان «تأثیر ویتگنشتاین» به تحلیل اندیشه‌های این فیلسوف اختصاص می‌دهد و در آن، دیدگاه‌هایی را که باید پذیرفته شوند از مواردی که به نظرش قابل رد هستند جدا می‌کند. راسل علاوه بر این، تغییرات مهمی در نظریه‌های قبلی خود طرح می‌کند که ریشه در پذیرش دیدگاه ویلیام جیمز دارد؛ دیدگاهی مبنی بر اینکه «احساس» ذاتاً رابطه‌ای نیست و به خودی خود نیز شکلی از دانش به شمار نمی‌آید. در فصل پایانی کتاب، او کوشیده است ابهام‌ها، سوءبرداشت‌ها و اعتراض‌های وارد بر نظریه‌هایش درباره ارتباط ادراک با دانش علمی را برطرف کند و تصویری روشن‌تر از بنیان‌های فلسفی خود ارائه دهد.