کتاب ویولون‌زن روی پل اثر خسرو باباخانی، انتشارات جام جم

کتاب «ویولن‌زن روی پل» نوشته خسرو باباخانی، روایتی از سفری حقیقی و پرکشمکش از تاریکی به روشنایی است. نویسنده که پیش‌تر عنوان برگزیده کتاب سال را نیز در کارنامه دارد و سال‌ها به تدریس داستان‌نویسی پرداخته است، در این اثر خاطرات و تجربیات تلخ و شیرین خود را از سی سال اعتیاد و سپس رهایی و موفقیت در ترک آن بازگو می‌کند. این کتاب در شانزده فصل تنظیم شده است. باباخانی فصل نخست را با عنوان «خستگی» آغاز می‌کند و در پایانِ مسیر، فصل شانزدهم را به «بهشت» اختصاص می‌دهد. در میان این فصل‌ها، فصل پانزدهم جایگاهی ویژه دارد؛ زیرا عنوان اثر، «ویولن‌زن روی پل»، از همین بخش گرفته شده است. در فصل پانزدهم، نویسنده با زبانی صمیمی و احساسی لحظاتی از ارتباطی عاطفی را روایت می‌کند؛ جایی که گفت‌وگویی ساده با جملاتی مملو از محبت و اخلاص، روح او را می‌لرزاند و شوقی عمیق در جانش می‌نشاند. این فصل، نقطه اوج روایت و نمادی از گذر او از رنج به رهایی است.