کتاب در مسیر شخصیت اثر دیوید بروکس، ترجمه اصلان قودجانی، انتشارات طرح نو

دیوید بروکس با خرد، شوخ‌طبعی، کنجکاوی و بینش‌های تیزبینانه‌ای که میلیون‌ها خواننده را به ستون‌هایش در نیویورک‌تایمز و کتاب‌های پرفروش پیشینش جذب کرده است، همواره توانسته زندگی روزمره ما را به شیوه‌هایی اصیل و غافلگیرکننده روشن کند. او در کتاب «حیوان اجتماعی» به بررسی علوم عصبی روابط انسانی و شیوه‌های رشد مشترک میان انسان‌ها پرداخت. اکنون در کتاب «جاده شخصیت» تمرکز او بر ارزش‌های بنیادین و عمیقی است که باید چراغ راه زندگی ما باشند. بروکس در برابر آنچه «فرهنگ بزرگ من» می‌نامد ـ فرهنگی که موفقیت بیرونی، ثروت، شهرت و مقام را می‌ستاید ـ ما و خودش را به چالش می‌کشد تا میان «ارزش‌های رزومه» و «ارزش‌های مدح» تعادلی تازه بیابیم. ارزش‌های رزومه به دستاوردهای قابل اندازه‌گیری بیرونی اشاره دارند، در حالی که ارزش‌های مدح بر ویژگی‌های اصلی و درونی انسان مانند مهربانی، شجاعت، صداقت و وفاداری استوارند. به باور بروکس، کیفیت روابط انسانی و عمق پیوندهایی که ایجاد می‌کنیم، معیار اصلی این توازن است. در مسیر تبیین این دیدگاه، او به سرگذشت برخی از بزرگ‌ترین متفکران و رهبران الهام‌بخش جهان می‌پردازد. این افراد از طریق مبارزه درونی و پذیرش محدودیت‌های خویش توانستند شخصیت‌هایی نیرومند و ماندگار بسازند. برای نمونه، فرانسیس پرکینز ـ فعال کارگری ـ دریافت که برای دستیابی به اهداف بزرگ‌تر باید برخی ابعاد شخصی خود را مهار کند. دوایت آیزنهاور زندگی‌اش را نه بر پایه خودبیانگری ناگهانی، بلکه بر اساس خودانضباطی و محدودیت‌های سنجیده سامان داد. دوروتی دی، خدمتگزار کاتولیک و حامی فقرا، در جوانی با زبان سادگی و تسلیم خو گرفت و آن را زیربنای زندگی خود ساخت. همچنین رهبران برجسته حقوق مدنی، فیلیپ راندولف و بیارد راسـتین، با تکیه بر انضباط درونی و مهارت‌های استدلالی، آموختند که حتی در میانه بزرگ‌ترین مبارزات اجتماعی به کسی تکیه نکنند. کتاب «جاده شخصیت» ترکیبی از روان‌شناسی، سیاست، معنویت و اعترافات شخصی است. این اثر فرصتی ارزشمند در اختیار خواننده می‌گذارد تا به بازنگری در اولویت‌های خود بپردازد و به سمت ساختن زندگی درونی غنی و اصیل حرکت کند؛ حیاتی که نشانه تواضع و عمق اخلاقی است. به باور دیوید بروکس، شادی هدف نهایی نیست، بلکه محصول جانبی اهدافی والاتر است؛ احساسی که تنها زمانی نصیب انسان می‌شود که مقصد او چیزی فراتر از خود شادی باشد.