کتاب در جست‌وجوی زمان از‌دست‌رفته اثر مارسل پروست، ترجمه مهدی سحابی، انتشارات مرکز

این رمان با یادآوری خاطرات خوش کودکیِ راوی میانسال آغاز می‌شود. مارسل، راوی و شخصیت اصلی «در جست‌وجوی زمان از دست‌رفته»، همزمان با روایت زندگی خود، شخصیت‌هایی فراموش‌نشدنی را به خواننده معرفی می‌کند؛ از جمله شارلز سوان که با زنی به نام اودت، زنی از طبقه‌ای فروتر، رابطه‌ای محکم برقرار می‌سازد؛ دخترشان گیلبرت سوان که دل‌بسته و معشوقه‌ی مارسل است؛ خانواده‌ی اشرافی گرمانتس که شامل بارون دو شارلوس، مردی فاسد و پیچیده، پسرعموی او رابرت و در نهایت آلبرتین می‌شود؛ دختری که مارسل به او دلبستگی عمیق و گاه پررنجی پیدا می‌کند. زندگی مارسل در این رمان آینه‌ای است از دنیای پرتناقض انسان، دنیایی که در آن هم پاکی و سلامت روح آدم‌ها دیده می‌شود و هم فساد و سقوط. او در مسیر روایت، با گستره‌ای از نادانی‌ها، رنج‌ها و بی‌پناهی‌های بشر روبه‌رو می‌گردد. در لحظات سقوط روحی به این نتیجه می‌رسد که زمان همچون سرمایه‌ای بزرگ از دست رفته است؛ زیبایی و معنا از تمام دستاوردهایش فاصله گرفته و به امری محو و دوردست بدل شده است. حتی رؤیای همیشگی نگارش کتابی که سال‌ها در اندیشه‌اش بود، از ذهنش بیرون می‌رود. اما در نقطه‌ای سرنوشت‌ساز، در مهمانی‌ای پس از جنگ، حوادثی در ناخودآگاه او ثبت می‌شود که موجب کشف تازه‌ای می‌گردد: همه‌ی زیبایی‌هایی که در طول عمر تجربه کرده، به شکل جاودانه و ابدی همچنان زنده و حاضر هستند. از همین جا زمان برای او مفهومی دوباره و حیاتی می‌یابد. مارسل درمی‌یابد که باید برای نوشتن کتاب خود، در مسابقه‌ای ناتمام با مرگ گام بردارد؛ نتیجه‌ی این تلاش همان رمانی است که اکنون در دستان خواننده قرار دارد. مارسل در جست‌وجوی زمان از دست‌رفته به خلق چیزی خیالی دست نمی‌زند؛ او واقعیت را دگرگون می‌کند. با انتخاب، ترکیب و بازآراییِ حقایق زندگی، پیوستگی پنهان آن‌ها را آشکار می‌سازد و اهمیت جهانی‌شان را نشان می‌دهد. در این فرایند، حقیقت در قالبی تازه بر ذهن مخاطب نمایان می‌شود و رمان همچون گواهی بر پیروزی هنر بر فراموشی، باقی می‌ماند.