کتاب ریشه‌های جنگ جهانی دوم اثر ریچارد اوری، ترجمه آرش کلانتری، انتشارات نشر نی

جنگ جهانی دوم یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین نبردهای تاریخ بشر بود که از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۴ خورشیدی (۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ میلادی) ادامه داشت. این جنگ به‌عنوان یک درگیری نظامی فراگیر در سطح جهان شناخته می‌شود و ده‌ها کشور بزرگ و کوچک را درگیر خود کرد. جنگ جهانی دوم با حمله آلمان نازی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد و به سرعت دامنه آن گسترش یافت. آلمان با تصرف بخش‌های وسیعی از اروپا قدرت‌نمایی کرد و در همان زمان، ژاپن در آسیا و اقیانوس آرام دست به جنگ‌افروزی زد. کتاب «ریشه‌های جنگ جهانی دوم» به بررسی عوامل و دلایل آغاز این جنگ در سپتامبر ۱۹۳۹ و گسترش آن از یک نبرد اروپایی به یک جنگ جهانی تا سال ۱۹۴۱ می‌پردازد. هدف نخستین آلمان در زمان حمله به لهستان، ایجاد یک جنگ کوتاه و محدود بود؛ اما بر خلاف انتظار هیتلر، کشورهای قدرتمند اروپا، یعنی بریتانیا و فرانسه، به‌سرعت به آلمان اعلان جنگ کردند و زمینه‌ساز یک بحران جهانی شدند. ریچارد اوری، نویسنده این کتاب، بر این باور است که توضیح آغاز جنگ جهانی دوم نمی‌تواند به یک کشور یا یک عامل محدود شود، بلکه باید خاستگاهی چندملیتی برای آن در نظر گرفت. او نشان می‌دهد که ریشه‌های این مناقشه در بی‌ثباتی عمیق نظام بین‌الملل نهفته بود؛ بی‌ثباتی‌ای که پس از فروپاشی و زوال امپراتوری‌های کهن به وجود آمد. در این فضای متزلزل، قدرت‌های نوظهور و جاه‌طلبی چون آلمان، ایتالیا و ژاپن در پی ساختن امپراتوری‌های تازه برای خود بودند، در حالی که بریتانیا و فرانسه همچنان می‌کوشیدند جایگاه و نفوذ تاریخی خویش را حفظ کنند. به همین دلیل، جنگ جهانی دوم نه تنها نتیجه جاه‌طلبی و توسعه‌طلبی قدرت‌های نوین بود، بلکه بازتابی از تغییرات بزرگ در ساختار سیاسی و اقتصادی جهان نیز به شمار می‌رفت.