کتاب سنجش پیامدهای هستی‌شناسی هایدگر اثر احسان شریعتی، ترجمه امیر رضایی، انتشارات نشر نی

کتاب «سنجش پیامدهای هستی‌شناسی هایدگر» نوشته احسان شریعتی با تلاش نشر نی منتشر شده است. این اثر به بررسی پرسش‌های بنیادین مارتین هایدگر در حوزه هستی‌شناسی می‌پردازد. هایدگر فیلسوف برجسته آلمانی بود که در زمینه وجودشناسی جایگاهی مهم یافت و به‌ویژه در حوزه فلسفه اگزیستانسیال نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد. او را می‌توان یکی از اثرگذارترین و مهم‌ترین فلاسفه قرن بیستم دانست. با این حال، زندگی فکری و سیاسی هایدگر همواره محل بحث و مناقشه بوده است. پس از برگزیده‌شدن به ریاست دانشگاه فرایبورگ در سال ۱۹۳۳ و اعلام حمایت از حزب نازی، انتقادهای گسترده‌ای علیه او شکل گرفت و از آن زمان همواره درباره ارتباط اندیشه فلسفی او با نازیسم اختلاف نظر وجود داشته است. اولین اثر مهم و بنیادین هایدگر، کتاب «هستی و زمان» (۱۹۲۷) است. او در این اثر، اصطلاح «دازاین» را برای نامیدن شیوه خاصی از بودن انسان‌ها به کار برد. از نگاه هایدگر، دازاین پیشاپیش نوعی درک «پیش‌هستی‌شناسانه» و انضمامی از هستی دارد که به‌طور مستقیم بر شیوه زیست انسان تأثیر می‌گذارد. او این وضعیت را در قالب ساختار بنیادین «بودن-در-جهان» تحلیل می‌کند. هایدگر با این تحلیل می‌کوشد به پرسشی اساسی نزدیک شود: معنای هستی چیست؟ این همان پرسش بنیادین اوست که در پی پاسخ به این مسئله قرار دارد که موجودات چگونه به‌مثابه موجودات خاص پدیدار می‌شوند. به بیان دیگر، مسئله هستی در اندیشه هایدگر به این می‌پردازد که چه چیزی موجب می‌شود ما موجودات را قابل فهم، درک‌پذیر و به‌عنوان موجودات مستقل دریابیم.