کتاب عالین اثر امید کوره چی، انتشارات میرانا

هر انسانی سفری در پیش دارد؛ مسیری که او را یا به بلندای آسمان می‌رساند یا به ژرفای سقوط خویش می‌کشاند. بر گذرگاهی آکنده از جمجمه‌ها و استخوان‌های آگوری ایستاده بودم و نگاه خیره‌ام به معبد شیوا دوخته شد؛ جایی رازآلود و وهمناک که اطرافش پر بود از مرتاضانی با چهره‌های خشکیده و مرموز. آنان برای پاسداری از معبد، خرمهره‌هایی به گردن آویخته و «سوگ» می‌خواندند؛ سرودی جنون‌زا و هراس‌آور که دل و جان را به لرزه می‌انداخت. پیش‌تر از آنان، دیوی عظیم با هیبتی سیاه و چشم‌هایی آتشین در میان گذرگاه کمین کرده بود. او بی‌حرکت، همچون سنگی جاویدان، به من خیره شده و گویی انتظار می‌کشید تا به محض عبور، پیکرم را با دستان سنگین و سهمگین خود تکه‌تکه کند.