کتاب حسرت اثر آدام فیلیپس، ترجمه میثم سامان پور، انتشارات بیدگل

شکست‌ها، جدایی‌ها و انشقاق‌ها چنان در تار و پود زندگی ما تنیده شده‌اند که ناگهان درمی‌یابیم دیگر آن آدم پیشین نیستیم. گویی در ژرفای تجربه‌های زیسته و درونیات خویش، زندگی‌ای نازیسته را پیش چشم می‌بینیم؛ زندگی‌ای که حسرت آن معنا و قامت می‌یابد. عشقی ناب و کامل که با مرگ یا بی‌وفایی از دست می‌رود، ازدواجی که سرانجامی جز جدایی ندارد، خانواده‌ای که فرو می‌پاشد یا فرزندی که پیش از ما از بودن می‌گذرد؛ همه‌ی این‌ها بر دل ما زخمی عمیق می‌گذارند و ردشان هیچ‌گاه از وجودمان پاک نمی‌شود. این لحظه‌ها حسرتی همیشگی برای آنچه نزیسته‌ایم با خود می‌آورند. پرسش بنیادین اینجاست: با این زندگی آکنده از حسرت و سرخوردگی‌هایی فراتر از توان تحمل چه باید کرد؟ آدام فیلیپس در کتاب «حسرت؛ در ستایش زندگی نازیسته» پاسخی عمیق پیش می‌نهد. او با بهره‌گیری از فلسفه، ادبیات و هنر، و نیز با تکیه بر تجربه‌های خود به‌عنوان روانکاوی که با بیماران سرخورده روبه‌رو بوده است، راهی برای فهم و عبور از سودازدگی زندگی‌های موازی درونی نشان می‌دهد. فیلیپس بر این باور است که شکست‌های عاشقانه، هرچند ایمان به عشق را موقتاً می‌زدایند، یا فروپاشی خانواده، اگرچه ترس ازدواج دوباره را در دل می‌نشاند، اما به‌هیچ‌وجه نمی‌توانند دلیل بر پایان کامل عشق، پیوند یا امید باشند. او تأکید می‌کند که حسرت، در حقیقت بخشی از طریقت شناخت خویشتن است؛ فرصتی برای بازشناسی زخم‌ها و درعین‌حال درک این حقیقت که زندگی نازیسته نیز جزئی از جریان زندگی زیسته ماست. از منظر او، شکاف‌های ژرفی که ما را دوپاره کرده‌اند، صرفاً پایان نیستند بلکه دریچه‌هایی‌اند برای شناخت عمیق‌تر از خود. هر حسرت، نشانی از آن چیزی است که هنوز می‌تواند راهی به مسیر زندگی ما بیابد و معنا و کمالی دیگر بیافریند.