کتاب روان‌شناسی ملال اثر جیمز دانکرت و جان دی.ایستوود، ترجمه مریم حیدری (1366)، انتشارات نشر نوین توسعه

ما انسان‌ها برای داشتن زندگی پویـا و رضایت‌بخش، به برقراری رابطه‌ای خودمختارانه و مؤثر با جهان پیرامون نیازمندیم. هر یک از ما باید مشغولیتی معنادار داشته باشد، ذهن خود را درگیر کند، تمایلات درونی‌اش را بروز دهد و مهارت‌ها و استعدادهای فردی‌اش را به کار گیرد. به بیان دیگر، ما به «عاملیت» نیاز داریم؛ عاملیتی که در صورت تحقق، زمینه شکوفایی و رشدمان را فراهم می‌سازد. اما زمانی که این نیاز برطرف نشود، احساس بی‌حوصلگی، رکود و بطالت بر ما چیره می‌شود. «ملال» در حقیقت نشانه‌ای آشکار از یکی از بنیادی‌ترین ابعاد انسان‌بودن است: نیاز حیاتی ما به درگیر شدن و مشغولیت فعال با دنیای اطرافمان. نویسندگان کتاب «روان‌شناسی ملال» بر این باورند که ملال پدیده‌ای منفی نیست؛ آنچه مشکل‌ساز می‌شود، واکنش نادرست ما در برابر آن است. به اعتقاد آنان، اغلب به پیام و راهنمایی ملال بی‌توجهی می‌کنیم. در لحظات ملال‌زدگی، مغز به ما هشدار می‌دهد که فعالیت کنونی بی‌فایده است و نمی‌تواند نیاز درونی ما به مشارکت، اثرگذاری و حضور فعال در جهان را پاسخ دهد.