کتاب صدای پنهان ذهن اثر اتان کراس، ترجمه سیمین کاظمی، انتشارات هورمزد

اگر به یک غریبه بگویید که با خودتان صحبت می‌کنید، احتمالا شما را فردی عجیب و غیرعادی تصور خواهد کرد. اما حقیقت این است که همه‌ی ما در ذهن خود صدایی داریم. این گفت‌وگوهای درونی گاهی الهام‌بخش و راهگشا هستند و گاهی ما را دچار تردید و اضطراب می‌کنند. وقتی با خود حرف می‌زنیم، انتظار داریم از مربی درونی‌مان نیرو بگیریم، اما اغلب با منتقد درونی‌مان روبه‌رو می‌شویم. در لحظه‌های دشوار، مربی درونی می‌تواند نیروی تمرکز و امید را زنده کند: «می‌توانی موفق شوی». اما منتقد درونی همان‌قدر پرقدرت ظاهر می‌شود و ما را سرشار از ترس شکست و احساس بی‌فایده بودن می‌کند: «شکست می‌خورم… همه به من خواهند خندید… چه دلیلی دارد ادامه دهم؟». کتاب «نشخوار ذهنی»، نوشته‌ی ایتان کراس، روانشناس برجسته، به بررسی همین گفت‌وگوهای خاموشی می‌پردازد که هر روز با خود داریم. او با پیوند دادن یافته‌های پیشگامانه‌ی علوم رفتاری و عصب‌شناسی از تحقیقات آزمایشگاهی‌اش، همراه با نمونه‌های واقعی و تأثیرگذار ــ از یک مجری که در لحظه فراموش می‌کند چگونه سخن بگوید، تا دانشجوی دانشگاه هارواردی که درگیر زندگی پنهانی به عنوان جاسوس است ــ نشان می‌دهد که چگونه این مکالمات پنهان می‌توانند مسیر زندگی، کار و حتی روابط ما را شکل بدهند. تجربیات و تحلیل‌های کراس هشدار می‌دهند که اگر در برابر خودگویی‌های منفی تسلیم شویم، آنچه او «حرف‌زدن» می‌نامد، سلامت روان و جسم ما آسیب می‌بیند، روحیه و انگیزه‌مان تضعیف می‌شود، روابط اجتماعی تحت فشار قرار می‌گیرد و توانایی‌مان در مدیریت استرس کاهش می‌یابد. با این حال، خبر امیدوارکننده این است که هر یک از ما از ابزارهای طبیعی و مؤثری برخورداریم تا این صدا را به نفع خودمان تغییر دهیم. این ابزارها شاید ساده و ناپیدا باشند: در کلماتی که هنگام خطاب کردن خود به کار می‌بریم، در فناوری‌هایی که انتخاب و استفاده می‌کنیم، در دفترچه خاطراتی که خصوصی نگه می‌داریم، در گفت‌وگوهای صمیمانه‌ای که با نزدیکان داریم و حتی در فرهنگی که در مدارس و محیط‌های کاری می‌سازیم. کتاب «نشخوار ذهنی» با پژوهش‌های عمیق، روایت‌های الهام‌بخش و بینش‌های ارزشمند، نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم مهم‌ترین مکالمه‌ی روزانه‌مان را دگرگون کنیم؛ گفت‌وگویی که نه با دیگران، بلکه با خودمان انجام می‌دهیم.