کتاب ویسپرد اثر ابراهیم پورداود، انتشارات اساطیر

ویسپرد از متون اوستای متأخر به‌شمار می‌آید. اوستای متأخر حدود پنج‌ششم از کل کتاب دینی زردشتیان امروز را تشکیل می‌دهد و دربردارنده باورها و اعتقادات متأخر این آیین است. در این بخش‌ها با دیدگاه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که پس از زردشت و گاه حتی هم‌زمان با او شکل گرفته‌اند. در این دوره بسیاری از عقاید کهن هندوایرانی و اساطیر مربوط به خدایان پیشازردشتی با آموزه‌های زردشت درآمیختند و در نتیجه، متون اوستایی متأخر پدید آمدند. واژه «ویسپرد» به‌معنای «همهٔ ردان» یا «همهٔ سروران» است. محتوای این متن شباهت قابل‌توجهی با یسناها دارد و به نظر می‌رسد بخش‌هایی از آن از روی متون یسنا اقتباس شده باشد. متون ویسپرد همراه با قسمت‌هایی از یسنا در آیین‌های مذهبی ویژه، به‌ویژه در مراسم نوروز و گاهانبارها، یعنی جشن‌های شش‌گانه فصلی زردشتیان، قرائت می‌شوند.