کتاب درآمدی تصویری برزیبایی‌شناسی اثر کریستوفر کول وانت، ترجمه محمدمهدی ابراهیمی، انتشارات نشر ثالث

زیباشناسی برگرفته از واژه‌ی یونانی «استتیکوس» است که به معنای «ادراک‌پذیری اشیاء برای حواس» به‌کار می‌رود. این مفهوم در قرن هجدهم به یکی از شاخه‌های مهم فلسفه تبدیل شد و جایگاهی ویژه در مباحث نظری پیدا کرد. نخستین بار، فیلسوف آلمانی «الکساندر گوتلیب بومگارتن» در سال ۱۷۳۵ میلادی این واژه را در تاملات خود درباره‌ی شعر به کار برد و بدین ترتیب زمینه‌ای تازه برای بررسی پیوند میان تجربه‌ی حسی و اندیشه‌ی فلسفی فراهم آورد. او چندی بعد، در سال ۱۷۵۰ میلادی، رساله‌ی ناتمام خود را با عنوان «استتیکا» نام‌گذاری کرد و این اصطلاح را به‌طور رسمی وارد ادبیات فلسفی نمود. از آن زمان، زیباشناسی به‌عنوان دانشی فلسفی نه‌تنها به تحلیل هنر و ادراک زیبایی پرداخت، بلکه به بررسی تجربه‌ی حسی، معنا و جایگاه زیبایی در فرهنگ و اندیشه‌ی بشری نیز گسترش یافت.