کتاب خانه اثر یودیت هرمان، ترجمه محمود حسینی زاد، انتشارات افق

کتاب «خانه» نوشتۀ یودیت هرمان، نویسندۀ نامدار آلمانی، در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. راوی داستان زنی است که تا پایان قصه نامی از او برده نمی‌شود. او در کارخانه‌ای برای تولید سیگار کار می‌کند و پیشنهاد وسوسه‌انگیز یک شعبده‌باز، مسیری تازه و سرنوشت متفاوتی را پیش رویش قرار می‌دهد. «خانه» روایت انسان‌هایی است در جست‌وجوی بازگشت به موطنی آشنا و گرم، مردمانی که می‌کوشند از جهانی کهنه عبور کنند و به جهانی نو پا بگذارند. شخصیت‌های این کتاب جست‌وجوگرانی‌اند که می‌خواهند بر روزمرگی و فرسایش زندگی غلبه کرده و برای رسیدن به این هدف، دست به هر تلاشی می‌زنند. یودیت هرمان در این اثر، بیش از کتاب‌های پیشین خود، ستایشگر زندگی است. او از خاطره‌ها سخن می‌گوید و از کوشش انسان برای بازسازی و رستگار کردن گذشته‌ای چندپاره. شخصیت‌هایش زندگی را در لحظه معنا می‌بخشند و در همان لحظه نیز آن را سپری می‌کنند. «خانه» درواقع بازتابی است از گره‌های ناگشوده‌ای که آدمی را تا میانسالی دنبال می‌کنند. پرسش‌های هرمان ریشه در دغدغه‌های هستی‌شناسانه دارند: چه نیرویی بر سرنوشت ما تسلط دارد؟ چگونه می‌توانیم با پایان یک عشق کنار بیاییم؟ چطور تنهایی را بپذیریم؟ و چگونه رها کنیم تا دوباره بسازیم؟ هرمان با نگاهی ظریف و تیزبین، مفهوم «خانه» و «بودن» را واکاوی می‌کند. این کتاب نه‌تنها داستان بازگشت به مکان زیستۀ گذشته است، بلکه به بازگشت درونی به خاطرات، تجربه‌ها و هویتی می‌پردازد که در مسیر سفر و غربت دگرگون شده‌اند. در اینجا «خانه» تنها یک ساختمان نیست، بلکه جایی است برای احساس امنیت، عشق و پذیرفته‌شدن. نویسنده با شخصیت‌پردازی دقیق و روایت‌هایی که در هر فصل ترسیم می‌کند، مخاطب را به این پرسش‌ها فرامی‌خواند: ما در کجا احساس تعلق داریم؟ چگونه تجربه‌ها می‌توانند به «خانه» معنایی تازه ببخشند؟ و آیا اساساً بازگشت به خانه – چه به‌عنوان مکانی بیرونی و چه به‌عنوان پناهگاهی درونی – ممکن است؟ کتاب «خانه» با نثر روان و روایت‌های تأثیرگذار، خواننده را قدم‌به‌قدم در مسیری پیش می‌برد که هر جمله وزنی خاص دارد و هر تصویر بار معنایی ژرفی. توصیف طبیعت، فضاهای درون خانه‌ها و روابط انسانی، لایه‌های گوناگون زندگی را آشکار کرده و مخاطب را به تفکر وامی‌دارد. شخصیت‌های کتاب هر یک تجربۀ متفاوتی از خانه دارند: برخی در جست‌وجوی خانه‌ای هستند که هرگز نشناخته‌اند؛ برخی دیگر می‌خواهند از خانه‌ای که معنایش را از دست داده بگریزند؛ و گروهی در تلاشند خانه‌ای از دست‌رفته را دوباره بازسازی کنند. هرمان در «خانه» نشان می‌دهد که خانه صرفاً یک مکان فیزیکی نیست، بلکه مفهومی عمیق و شخصی است؛ جایی که حافظۀ جمعی و فردی، عشق، تنهایی و امید در آن شکل می‌گیرند. این اثر با کاوش موضوعاتی همچون خانواده، دلبستگی، جدایی، رهایی و بازسازی، به کتابی چندوجهی و تأمل‌برانگیز بدل شده است. «خانه» تجربه‌ای ادبی است که هر خواننده را به چالش می‌کشد تا دریابد خانه بیش از آنکه در نقشه‌ای جغرافیایی باشد، در حافظه، احساسات و لایه‌های پنهان وجود ما شکل گرفته است. به همین دلیل، هر مخاطب می‌تواند بخشی از خود را در صفحات این کتاب بیابد و شاید معنای «خانه» را برای همیشه در ذهن خود بازتعریف کند.