کتاب به‌سوی فلسفه‌ای برای عکاسی اثر ویلم فلوسر، ترجمه علی صارمی، انتشارات کتاب پرگار

فیلسوف رسانه‌ها، ویلم فلوسر، رویکردی انقلابی و نوآورانه برای اندیشیدن به عکاسی ارائه داد. او با تحلیل رسانه از منظر زیبایی‌شناسی، علم و سیاست، راه‌های تازه‌ای برای درک بحران‌های فرهنگی گذشته و همچنین فهم شکل‌های نوین اجتماعی که از دل این تحولات سربرآورده‌اند، فراهم کرد. فلوسر نشان می‌دهد که دگرگونی متن به فرهنگ بصری ــ از خطی بودن تاریخ تا دو‌بعدی شدن تجربه سحر و جادو ــ و نیز تغییر جامعه صنعتی به جامعه پسا‌صنعتی ــ از محوریت کار تا تمرکز بر اوقات فراغت ــ همواره در حال جابه‌جایی است. عکاسی به انسان این امکان را می‌دهد که این تغییرات بنیادین را با وضوح بیشتری مشاهده، خوانش و تفسیر کند. او بحث خود را با این فرضیه جسورانه آغاز می‌کند که در تاریخ فرهنگ بشر دو نقطه عطف اساسی وجود دارد: نخست اختراع نوشتار خطی و دوم اختراع تصویر‌برداری فنی، که ابتدا در قالب عکاسی پدیدار شده است. فلوسر در کتاب «در باب فلسفه عکاسی» به‌طور مفصل از مفهوم «دستگاه» سخن می‌گوید؛ دوربین را ابزاری می‌داند که همچون آپاراتوسی با برنامه‌ای درونی عمل می‌کند. به باور او، این دستگاه نه‌تنها انسان را محدود می‌سازد، بلکه تا حدی بر کنش او سیطره پیدا می‌کند. عکاسان در ظاهر با دوربین بازی می‌کنند، اما در حقیقت همواره تحت سلطه قوانین از پیش برنامه‌ریزی‌شده این دستگاه قرار دارند.