کتاب هراکلس اثر اوریپید، ترجمه غلامرضا شهبازی، انتشارات بیدگل

اوریپید در کنار آیسخلوس و سوفوکل یکی از سه تراژدی‌نویس بزرگ یونان باستان است که آثارشان به‌طور کامل تا امروز باقی مانده است. دانشمندان باستانی حدود نود و پنج نمایشنامه به او نسبت داده‌اند که از میان آن‌ها تنها هجده یا نوزده اثر تقریباً کامل در دسترس است. در کنار این آثار، بخش‌ها و قطعات بسیاری از دیگر نمایشنامه‌های او نیز حفظ شده که برخی از آن‌ها بسیار قابل‌توجه‌اند. در دوران هلنیستی، اوریپید همراه با بزرگانی همچون هومر و دموستنس، بخشی بنیادین از آموزش ادبیات کلاسیک را تشکیل می‌داد. او به‌خاطر نوآوری‌های نمایشی‌اش شناخته می‌شود؛ نوآوری‌هایی که تأثیری عمیق بر تئاتر و نمایش تا دوره‌های مدرن گذاشت. اوریپید قهرمانان اسطوره‌ای و سنتی را نه به‌عنوان چهره‌هایی دور از دسترس، بلکه همچون انسان‌هایی عادی در موقعیت‌های خارق‌العاده بازنمایی می‌کرد. این رویکرد تازه، او را در جایگاه پیشگام تحولاتی قرار داد که بعدها زمینه‌ساز شکل‌گیری عناصر کمدی و حتی برخی ویژگی‌های رمانس شد. شهرت او به‌عنوان «تراژیک‌ترین شاعر» از تمرکز ویژه‌اش بر زندگی درونی و انگیزه‌های پنهان شخصیت‌ها سرچشمه می‌گیرد؛ رویکردی که در آثار پیشینیان او سابقه نداشت. در زمان خودش، بسیاری از معاصران، اوریپید را همراه با سقراط نماد نوعی گرایش روشنفکری انحطاط‌آور می‌دانستند. هر دو شخصیت بارها مورد انتقاد تند شاعران طنز، به‌ویژه آریستوفان، قرار گرفتند. سرانجام سقراط به‌عنوان فردی با نفوذ فاسد در دادگاه محاکمه و اعدام شد. بر اساس روایت‌های کهن، اوریپید در سال‌های پایانی زندگی تبعید داوطلبانه را برگزید و سرانجام در مقدونیه چشم از جهان فروبست.