کتاب سپیده دمان اثر فردریش نیچه، ترجمه علی عبداللهی (1347)، انتشارات جامی(مصدق)

کتاب «سپیده‌دمان» نوشته‌ی فردریش نیچه، نخستین‌بار در سال ۱۸۸۱ منتشر شد و یکی از آثار مهم او به شمار می‌آید. نثر شاعرانه و جملات قصار نیچه در این اثر، نشان‌دهنده‌ی شکل‌گیری و بلوغ اندیشه‌ی فلسفی اوست. در «سپیده‌دمان»، اندیشه‌هایی مطرح می‌شود که انسان را به پرسش از دین، اخلاقیات، متافیزیک و حتی هنر وامی‌دارند؛ حوزه‌هایی که بشر همواره در آن‌ها به‌دنبال تسلی و آرامش بوده است. نیچه در این کتاب بر فردگرایی عمیق‌تر و رشد شخصیتی انسان تأکید می‌کند و آن را راهی برای رهایی از محدودیت‌ها و وابستگی‌های سنتی می‌داند. او به مسائلی چون اجتماع، خانواده و نقش ضمیرهای آزاد می‌پردازد؛ ضمیرهایی که شجاعت گسستن از قید تبعیض‌ها و آرمان‌گرایی‌های تحمیلی را دارند. «سپیده‌دمان» با سبک خاص و گاه متناقض نیچه نوشته شده و از این نظر بسیار ارزشمند است. این کتاب نه‌تنها بازتابی از مسیر فکری او به شمار می‌رود، بلکه موضوعات بسیاری را دربر می‌گیرد که بعدها در آثار دیگر نیچه با عمق بیشتری بررسی شدند.