کتاب شوپنهاور اثر جولیان یانگ، ترجمه حسن امیری آرا، انتشارات ققنوس

آرتور شوپنهاور، فیلسوف برجسته آلمانی سده نوزدهم، بیش از هر چیز با اثر مهم خود در سال ۱۸۱۸ با عنوان «جهان به‌عنوان اراده و بازنمایی» شناخته می‌شود؛ کتابی که در آن جهان پدیداری را نتیجه اراده‌ای کور و بی‌منطق می‌داند. او با تکیه بر ایده‌آلیسم استعلایی امانوئل کانت (۱۷۲۴–۱۸۰۴) نظامی متافیزیکی و اخلاقی بنا نهاد که بسیاری از مبانی ایده‌آلیسم آلمانی هم‌عصر را به چالش می‌کشید و رد می‌کرد. شوپنهاور از نخستین متفکران غربی بود که برخی از اصول بنیادین فلسفه هندی همچون زهد، ریاضت، انکار نفس و مفهوم جهان به‌عنوان ظاهری فریبنده را تأیید و بازنمایی کرد. آثار او تجسم بارز بدبینی فلسفی به‌شمار می‌رود. با وجود آنکه در دوران زندگی‌اش چندان مورد توجه قرار نگرفت، اندیشه‌هایش پس از مرگ در حوزه‌های گوناگون از جمله فلسفه، ادبیات و علوم انسانی نفوذ ژرفی یافت. نوشته‌های شوپنهاور در زمینه‌های زیبایی‌شناسی، اخلاق و روان‌شناسی الهام‌بخش بسیاری از فیلسوفان و هنرمندان بزرگ بوده است. کتاب «کتاب شوپنهاور» اثر جولیان یانگ تلاشی ارزشمند برای درک بهتر شخصیت، بنیان‌های نظری و اصول اساسی اندیشه این فیلسوف بحث‌برانگیز محسوب می‌شود و به خواننده کمک می‌کند تصویری جامع‌تر از دستگاه فکری او به دست آورد. فلسفه شوپنهاور، بر پایه معیارهای فلسفی آلمان سده نوزدهم، فلسفه‌ای موجز، شفاف و در عین حال بنیادین است که پیچیدگی‌های عمیق متافیزیکی را در قالبی روشن و قابل‌فهم عرضه می‌کند.