کتاب ضربت متقابل اثر گل‌علی بابایی و حسین بهرام، انتشارات سوره مهر

‌این اثر، جلد دوم کتاب «همپای صاعقه» است و به کارنامه عملیاتی سپاه محمد رسول الله(ص) در عملیات رمضان ـ از تیر ماه سال 1361 تا پایان شهریور ماه همان سال ـ پرداخته است.   «ضربت متقابل» در چهارده فصل با عناوین تدبیر تعقیب متجاوز، اهداف طرح عملیاتی کربلا، شناسایی و سازماندهی، تلاش های بازدارنده، ضربت متقابل، رخنه ناموفق، نبرد فطر، همت چاره ساز، انتخاب راه کار، مصاف با دژهای مثلثی، مثلث سوم، آخرین تمهیدات، واپسین تکاپو و ترازبندی نبرد رمضان شکل گرفته است. نوشته های کتاب بیانگر واقعیت جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و کاملاً مستند و معتبر است و جای هیچ شک و شبهه ای برای حقایق موجود در عملیات رمضان به جا نمی گذارد. نویسنده اثر تاریخ واقعی جنگ را بدون دخل و تصرف همراه با خاطرات فرماندهان روایت می کند و فضاسازی و شخصیت سازی در این کتاب جایی ندارد؛ چراکه در پژوهش نمی توان شخصیت کاذب و خیالی ایجاد کرد و باید عین همان که هست گفته شود. به زندگی روزمره شهید همت و متوسلیان هم در ضربت متقابل اشاره شده است؛ ولی باز هم نمی توان گفت کتاب خاطره نویسی است، چون درخاطره نویسی دست خاطره نویس باز و ممکن است کنار شخصیت اصلی، شخصیت پردازی را هم چاشنی کار بکند. بنا بر گفته نویسنده اثر، این کتاب در ابتدا برای مخاطب خاص نوشته شد اما پس از انتشار، بسیار سریع کمیاب و مشخص شد جز مخاطب خاص خواننده عام هم آن را پسندیده است...البته این به دلیل نگارش روان و سبک تاریخ نگاری شیرین کتاب است و کسی که حتی جنگ تحمیلی را ندیده می تواند با خواندن آن و درک جزئیات جنگ از کتاب لذت ببرد. اطلاعات این کتاب از طریق نوارهای گفت وگو با فرماندهان، جلسات، بیسیم های شب عملیات تا لحظه پایان عملیات، مصاحبه با خانواده های رزمندگان و... استخراج شده است، مرتب کردن این نوارها و مشخص کردن هویت و مسئولیت هر یک از افرادی که در حال صحبت است، با توجه به گذشت زمان و اینکه این لشکر 14 فرمانده داشته که در جلسات صحبت می کرده اند، کاری بسیار سخت بوده است. نگارش کتاب از لحظه کلید خوردن تا پایان پژوهش سه سال به طول می انجامد و طی11 ماه و نیم منابع صوتی آن تنظیم می شود. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌در بخشی از کتاب میخوانیم:مطلب دیگری که در آن لحظات موجب اضطراب بچه‌ها شده بود. این بود که می‌دیدیم از پشت محل استقرار تانک‌های دشمن، صدای فریاد جمعی «الله اکبر» به گوش می‌رسد. این واقعه غیر مترقبه تا حدودی بچه‌ها را از لحاظ روحی نگران کرده بود. سریع برگشتم و به آن‌ها گفتم: «بچه‌ها نگران نباشید، این نیروهای خودی هستند که جلوتر از ما رفته‌اند و از پشت موضع تانک‌های عراقی دارند تکبیر می‌گویند، سریع بلند شوید، یکصدا یا مهدی بگویید که برویم جلو.» کل بچه‌ها به صدای بلند فریاد کشیدند. یا مهدی سریع جا کن شدیم و حرکت کردیم در همین اثناء خدمه آن تانک‌های مزاحم که گویا متوجه نزدیک شدن آرپی جی زن‌های اعزامی از دو طرف ما شده بودند. از تانک‌ها بیرون پریدند و با به فرار گذاشتند. ستون سریع حرکت می‌کرد و حین پیشروی خدمه فراری آن تانک‌ها را برادرهای ما به هلاکت رساندند. عجیب اینکه وقتی ما جلو رفتیم، هیچ اثری از نیروی خودی در اطراف و پشت آن تانک‌های برجا مانده از دشمن ندیدیم. هر چه دنبال کسانی گشتیم که جلوتر از ما تکبیر می‌گفتند، دیدیم احدی پیدا نیست. هیچ کس نبود! حالا من شخصاً یک چنان وقایعی را معلول چیزی جز ملائکه خدا که آن شب به یاری ما نازل شده بودند نمی‌دانم. این وقایع خارق العاده به جز نزول امداد الهی ریشه دیگری نداشت. اگر بدانید همین حوادث عجیب چقدر در آن لحظات به بچه‌های ما روحیه دادند طوری که گردان زمین گیر شده و بچه‌های مضطرب و عملیات نادیده ما را کاملا متحول کردند.