کتاب باقی‌مانده‌های آشویتس اثر جورجو آگامبن، ترجمه مجتبی گل محمدی، انتشارات بیدگل

این کتاب در ساختار خود نوعی تفسیر مداوم بر مفهوم شهادت است. گویی جز این راهی برای ادامه دادن وجود ندارد. در مقطعی روشن می‌شود که شهادت در بنیاد خویش با خلأیی اساسی روبه‌روست؛ ازاین‌رو، هر سخن گفتن از شهادت بازماندگان در حقیقت به معنای مواجهه با این خلأ، یا دقیق‌تر، تلاشی برای شنیدن پژواک آن است. آگامبن در کتاب «باقی‌مانده‌های آشویتس» نشان می‌دهد که بازاندیشی در تمام آموزه‌هایی که پس از واقعه آشویتس به نام اخلاق مطرح شده‌اند، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. او می‌کوشد آشکار سازد که ذهنیت انسان پس از این رویدادهای هولناک جنگ جهانی دوم چگونه دگرگون شده و مفاهیم قدیمی در ذهن انسان عصر جدید معنایی تازه یافته‌اند. جودیت باتلر در سخنرانی‌ای درباره کتاب «باقی‌مانده‌های آشویتس» توضیح می‌دهد: اگرچه بسیاری بر این باورند که واقعه آشویتس امکان شهادت را ناممکن می‌سازد، آگامبن نشان می‌دهد چگونه گوینده می‌تواند این ناممکن را در زبان خود تاب آورد؛ آن هم درست در نقطه مرزی میان انسان و غیرانسان. آگامبن وضعیت گفتار را در قلمروی تعریف‌پذیر انسانی مورد بررسی قرار می‌دهد و از این طریق به پرسشی بنیادین درباره توان و ناتوانی زبان در بیان تجربه‌های انسانی پاسخ می‌دهد.