کتاب روان درمانی اثر مجموعهٔ نویسندگان، ترجمه علی بابایی زاد، انتشارات ذهن آویز

روان‌درمانی چیست و چگونه می‌توان از میان روش‌های متعدد، شیوه‌ای عاقلانه و مؤثر را برگزید؟ این کتاب پاسخی روشن به این پرسش می‌دهد و خلاصه‌ای ارزشمند از مهم‌ترین رویکردهای درمانی را ارائه می‌کند؛ از جمله درمان‌های گفتاری روان‌کاوی، تکنیک‌های رفتاری و شناختی، راهکارهای جسمانی، رویکردهای گشتالتی، انسان‌گرا و وجودی، همچنین درمان‌های فردی و گروهی. در بخشی از این کتاب به موضوع خنده و نقش آن در سلامت روان اشاره شده است. خنده، به‌عنوان بیان صوتی هیجان‌های مرتبط با لذت و تفریح، همراه با حرکات منظم و سریع دم و بازدم و واکنش‌های بدنی بروز می‌کند. این پدیده معمولاً در پاسخ به افکار، موقعیت‌ها یا رویدادهای سرگرم‌کننده رخ می‌دهد و در کاهش تنش‌های درونی بسیار مؤثر است. خنده ماهیتی پیش‌بینی‌ناپذیر و گاه نامتجانس دارد و حتی می‌توان آن را از طریق تحریک‌های فیزیکی مانند غلغلک یا استفاده از اکسید نیتروژن نیز ایجاد کرد. از دکتر پچ آدامز، پزشک نامدار اهل آرلینگتون ویرجینیا، به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین حامیان «خنده‌درمانی» یاد می‌شود. بسیاری از افراد برای رهایی از استرس و کاهش نشانه‌های افسردگی، از شوخ‌طبعی بهره می‌برند؛ هرچند این موضوع لزوماً شامل کمدین‌هایی که خود از افسردگی رنج می‌برند نمی‌شود. خنده اثرات فیزیولوژیک قابل‌توجهی بر بدن دارد. برای نمونه موجب کاهش سطح هورمون‌های استرس، افزایش انتقال‌دهنده‌های عصبی مرتبط با ایجاد احساس خوشایند، آرمیدگی و شل‌شدن عضلات، و همچنین بهبود جریان خون می‌شود. با این حال، باید توجه داشت که «خنده‌درمانی» هنوز به‌طور رسمی از سوی بسیاری از متخصصان پزشکی به‌عنوان یک روش درمانی استاندارد به رسمیت شناخته نشده است.