«توسعه فرهنگی» مفهومی است که پس از جنگ جهانی دوم وارد ادبیات سیاستگذاری فرهنگی شد. توسعه به تعبیر دکتر ازکیا(جامعه شناس) فرایندی است که در آن سنتها و تجارب گذشته از نو و بر اساس نیازها و شرایط تازه بازاندیشی و بازسازی میشوند و از این طریق جامعه خود را بارور میکند و تواناییهای بالقوه انسانها شکوفا میشود. از این جهت مفهوم هویت فرهنگی از مفهوم توسعه فرهنگی جدا نیست.
استفاده از تئاتر برای رسیدن به اهداف توسعهای پدیده تازهای نیست. در نیمه دوم قرن بیستم پائولو فریره کسی است که دیدگاههایش زمینهساز شکلگیری تئاتر اجتماعی و تلاشهای نظری و عملیِ کسانی چون آگوستو بوال و کینز اپسکمپ در عرصه تئاتر برای توسعه شد. اما دولتها در ایران چنین نگاهی به تئاتر ندارند.
