کتاب آدمکش کور اثر مارگارت آتوود، ترجمه شهین آسایش، انتشارات ققنوس

رمان «آدم‌کُش کور» با جمله‌ای ساده و پرقدرت آغاز می‌شود: «ده روز پس از پایان جنگ، خواهرم لارا با ماشینش از روی پلی سقوط کرد.» این روایت را آیریس بیان می‌کند؛ زنی که با گزارش مختصری درباره مرگ خواهرش در سال ۱۹۴۵ روبه‌رو می‌شود. گزارشی رسمی و استنطاقی که حادثه را صرفاً یک تصادف اعلام می‌کند. اما درست در لحظه‌ای که خواننده انتظار دارد داستان زندگی لارا ادامه پیدا کند، مارگارت آتوود مسیر را تغییر می‌دهد و رمان را به داستانی درون داستان دیگر بدل می‌سازد. در این بخش، روایتی علمی‌تخیلی شکل می‌گیرد؛ قصه‌ای که توسط دو عاشق بی‌نام و نشان نقل می‌شود و رنگ و بویی متفاوت به متن می‌بخشد. با بازگشت دوباره به آیریس، روایت در قالب مقاله‌ای روزنامه‌ای در سال ۱۹۴۷ ادامه می‌یابد؛ مقاله‌ای که خبر از پیدا شدن یک قایق بادبانی می‌دهد. قایقی که جسد شوهر آیریس، کارخانه‌داری سرشناس، در آن کشف می‌شود. آتوود با چیدمانی استادانه از عناصر به ظاهر بی‌ارتباط، جهانی خیال‌انگیز و پیچیده خلق می‌کند؛ جهانی که سرشار از تصاویر پرکشش و تأثیری ماندگار است و خواننده را تا پایان مسحور خود نگاه می‌دارد.