کتاب زمستان 62 اثر اسماعیل فصیح، انتشارات ذهن آویز

کتاب‌خوان‌های دهه‌های شصت و هفتاد بی‌تردید نام اسماعیل فصیح را به خاطر دارند؛ زیرا آثار او در شمار پرفروش‌ترین رمان‌های آن سال‌ها در ایران قرار داشت. بسیاری از علاقه‌مندان ادبیات داستانی، رمان‌های معروف او همچون «شراب خام»، «داستان جاوید»، «باده کهن»، «اسیر زمان»، «ثریا در اغما» و «دل کور» را خوانده‌اند و با سبک خاص نویسندگی‌اش آشنا هستند. اسماعیل فصیح، رمان‌نویس و مترجم شناخته‌شده، در دوم اسفندماه سال ۱۳۱۳ در محله درخونگاه تهران (شهید اکبرنژاد فعلی، نزدیک بازار تهران) چشم به جهان گشود. او در توصیف خانواده بزرگ خود گفته بود: «وقتی من به دنیا آمدم، پدر و مادرم ده فرزند زنده داشتند، اما تعریف می‌کردند چند نفر دیگر از فرزندانشان نیز از دنیا رفته بودند.» این آغاز زندگی نویسنده‌ای بود که در نهایت در یک روز گرم تابستانی سال ۱۳۸۸ از دنیا رفت. فصیح در سه حوزه رمان، مجموعه داستان و ترجمه فعالیت می‌کرد. او خود را «خواننده‌ای جبری» می‌دانست که به گفته خودش «بدبختانه» بعدها به «نویسنده‌ای جبری» تبدیل شد. او در جایی نوشته است: «فکر نمی‌کنم در کتاب‌های من شخصیت اصلی وجود داشته باشد که به‌طور مستقیم از بیرون یا از زندگی واقعی من وارد شده باشد. از درخونگاه بگیرید تا پاریس، آمریکا، اهواز، آبادان و حتی اکباتان؛ از نخستین اثر چاپ‌شده‌ام، یعنی شراب خام، تا امروز، بیش از سی سال است که در جبر نوشتن زیسته‌ام. اغلب آثارم به نحوی با اتفاقاتی که برایم رخ داده یا افرادی که مرا تکان داده‌اند پیوند داشته است. مرگ، جنگ و انقلاب‌ها همیشه انگیزه‌های پررنگی در نوشتن‌هایم بوده‌اند.»