کتاب تبدیل و تحول متن مذهبی به متن دراماتیک اثر مهدی ارجمند، انتشارات سوره مهر

چه تباین و سنخیتی بین متن مذهبی و متن دراماتیک (نمایشی) وجود دارد؟ بحث حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که آیا اساساً متونی که دارای صبغه‌ی مذهبی و دینی هستند، می‌توانند در شاکله‌های جدید هنری اعم از درام مکتوب (نمایشنامه) یا فیلم نوشت (سناریو) مطرح شوند؟ اگر فرض را بر این باور بگیریم که این انتقال و تبدیل ناممکن نیست و با آموختن صناعات نمایش نگاری و قبض و بسط مضامین و گره گاه‌های مشهود توسط نویسندگان معاصر، شکلی از متن «مذهبی نمایشی» می‌تواند پدید آید تا در هر دو عرصه‌ی زیبایی شناسی درام (مباحث استتیک) و معناشناختی (مقولات فکری و اعتقادی) عرض اندام کند، آیا این مهم جز با درک و عنایت خاص مؤلفان به سیر تحولات تاریخی این دو پدیده (دین و نمایش) حاصل خواهد آمد؟