کتاب دالان بهشت اثر نازی صفوی، انتشارات ققنوس

دالان بهشت رمانی عاشقانه است که روایت آن از زبان مهناز بیان می‌شود. مهناز در خانواده‌ای نسبتاً مرفه بزرگ شده و از نظر مالی در شرایط مناسبی قرار دارد. او در هفده سالگی با ابراز علاقه‌ محمد، پسر همسایه‌شان، روبه‌رو می‌شود و این عشق را می‌پذیرد. به‌سرعت ازدواج می‌کنند و در ابتدا همه چیز عاشقانه، شاعرانه و آرام پیش می‌رود؛ درست همان‌گونه که انتظار می‌رود، اما... نویسنده در انتخاب شخصیت اصلی تلاش کرده است از قالب‌های کلیشه‌ای فاصله بگیرد و مهناز را در موقعیتی قرار دهد که مسیر او را به سوی تغییر نگاه و اصلاح نگرش هدایت کند. مهناز نه دختری فقیر است و نه ازدواجش از روی اجبار شکل گرفته است. داستان بر محور ازدواج زودهنگام، کم‌تجربگی و خامی ناشی از آن بنا می‌شود. هرچند نویسنده و قهرمان داستان هر دو زن هستند، اما در روند روایت می‌توان دید که اندیشه‌های مردسالارانه به‌گونه‌ای پررنگ بازتاب یافته است. مهناز در بسیاری از موقعیت‌ها عامل مشکلات شناخته می‌شود و این خود اوست که باید برای برطرف کردنشان راهی بیابد. این روند در نهایت به نوعی خودکاوی و بازنگری درونی منجر می‌شود؛ فرایندی که قرار است اشتباهات مهناز را آشکار کند و او را به سوی تغییر و پختگی سوق دهد.