کتاب مردی که خواب است اثر ژرژ پرک، ترجمه ناصر نبوی، انتشارات فرهنگ نشر نو

روزی پاسکال پرسید: «آیا آدمی می‌تواند پانزده دقیقه در اتاقی بنشیند و هیچ کاری نکند؟» در جهانی پر از هیاهو و آشفتگی، شاید دشوارترین کار همین سکون پیوسته و توقف مدام باشد؛ وضعیتی که تنها انسان با ذهن و بدن خویش می‌تواند تجربه کند. این ایستادن بر سکون، یک انتخاب است؛ انتخابی میان نشستن، راه رفتن، ایستادن یا حتی خوابیدن، تا خود را به انجماد بسپاری و دیگری یا دیگران را از زندگی‌ات طرد کنی. رمان «مردی که خواب است» اثر ژرژ پرک روایت چنین احوالی‌ست؛ داستان مردی که روزی ناگهان تصمیم می‌گیرد هیچ کاری نکند. او تنها می‌کوشد اجزای ریز و ظاهراً بی‌اهمیت «هیچ کاری نکردن» را بفهمد: چرایی فاصله میان چشم‌ها و ابروها، سنگینی سر، شش جوراب خیس و راکد در تشت آب، کرختی پاها، سیگار نیمه‌سوخته خاموش‌شده در زیرسیگاری و در نهایت این کشف تلخ که «نه میل دیدن کسی داری، نه اشتیاق حرف زدن، نه توان فکر کردن، نه خواهشی برای بیرون رفتن یا حتی تکان خوردن.» این روی آوردن به خلأ، نوعی کنش رادیکال انسانی است؛ پشت کردن به همه‌چیز در دورانی که جهان لحظه‌ای تو را به پذیرش و حرکت وامی‌دارد. «مردی که خواب است» رمانی‌ست درباره‌ی امکان زیستن در هیچ‌کجا و با هیچ‌کس؛ حتی با خود. امتحان ندادن، به کلاس نرفتن، معاشرت نکردن، بی‌مکالمه بودن، بی‌لمس، بی‌پرسش، بی‌پاسخ ماندن… همه به نشانه‌ی بریدن از جهان است. در گذر ساعت‌ها، روزها، هفته‌ها و فصل‌ها این بریدن به اوج می‌رسد. گام به گام از همه‌چیز دل می‌کنی، از همه‌ی جهان می‌بری و در لحظاتی گنگ، با نوعی مستی خاموش درمی‌یابی که آزادی و بی‌باریِ مطلق، نه از آن‌رو خوشایند است و نه به‌راستی ناخوشایند.