کتاب میانسالی اثر کریستوفر همیلتون، ترجمه میثم محمدامینی، انتشارات فرهنگ نشر نو

بسته به کشور و اقلیم زادبوم، بازه‌ای میان دهه‌ی چهارم تا میانه‌ی دهه‌ی ششم زندگی را می‌توان دوران میانسالی نامید. در این سال‌ها انسان آماده‌ی رویارویی با دردها، فقدان‌ها و ناگزیر تلخی‌های زندگی می‌شود؛ اما اگر بخت یار باشد، تازه‌رسیده‌هایی چون فرزندان، نوه‌ها، خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌ها نیز این دوران را همراهی می‌کنند. سال‌های میانسالی زمانی است که نه در جوانی به‌سر می‌بریم و نه در پیری، بلکه بر نقطه‌ای میان این دو ایستاده‌ایم. این دوره همچنین زمانه‌ای‌ست که انتظارات خودمان از خویشتن، هم‌سنگ انتظارات اطرافیانمان می‌شود؛ و درست در همین دوره است که پرسش‌ها و اندوه‌های بزرگ سر برمی‌آورند: آیا چنان زیسته‌ایم که شایسته‌ی افتخار باشیم؟ یا همچون سامرست موام در کتاب «حاصل عمر» باید با خود بگوییم: «زندگی من چیزی جز سراب نبوده؛ حتی هنگامی که درگیر اجرای نقش خود در آن بودم، از بیرون به آن نگاه می‌کردم و می‌دانستم که جز سراب نیست.» کریستوفر همیلتون در کتاب «میانسالی»، درست هنگامی که خود در میانه‌ی این برهه ایستاده است، نگاهی ژرف و جامع به این دوران می‌اندازد. او کوشیده است تجربه‌ی زیستن در لحظه‌ی میانسالی را با تکیه بر اندیشه‌های فیلسوفان، آثار هنرمندان و تأملات شخصی خویش واکاوی کند. این کتاب همچون جستاری فلسفی و درعین‌حال روایتی خودنگارانه، تلاشی است برای گشودن دریچه‌ای به درک روشن‌تر خوشی‌ها و مصائب میانسالی؛ دورانی سرشار از تردید نسبت به زندگیِ گذشته و مواجهه با حقیقتی حیاتی: این‌که در میانسالی، بیش از آن‌که به آغاز زندگی نزدیک باشیم، به مرگ نزدیک‌تر شده‌ایم.