کتاب غصه نان، اکسیر جان اثر فرید الدین عطار نیشابوری و مهدی محبتی، انتشارات نشر کتاب پارسه

عطار بی‌تردید بزرگ‌ترین آفریننده قصه‌های منظوم عرفانی در ادب فارسی است؛ شاعری که بیش و پیش از همه توانست «روایتگری و روایت‌نگاری» را از نظر کمی و بسامدی گسترش دهد و قصه‌های منظوم عرفانی را به میان مردم بیاورد. او نه‌تنها در گسترش این شیوه پیشگام بود، بلکه از نظر کیفیت معنایی، روحانی و همچنین ساختار و بافت هنری حکایت‌های خود نیز جایگاهی ممتاز یافت و سرآمد شاعران زبان فارسی شد. در حقیقت هیچ شاعر عارف دیگری همانند عطار نتوانسته است با تکیه بر عنصر روایت، مفاهیم عمیق عرفانی را چنین ژرف و اعتلا‌یافته عرضه کند. او در داستان‌های خود به گستره‌ای وسیع از دغدغه‌های فکری، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و نیز مسائل روحی و روانی می‌پردازد؛ موضوعاتی که در پهنه گسترده ادب فارسی کمتر می‌توان نمونه‌ای با این وسعت و تنوع از آن‌ها یافت. قصه‌های عطار با زبانی دلنشین و هنرمندانه روایت می‌شوند؛ روایت‌هایی که هم شیرینی و لذت ادبی به خواننده می‌بخشند، هم زمینه دگرگونی و تامل فراهم می‌سازند و هم در حافظه جمعی باقی می‌مانند. همین ویژگی‌هاست که آثار او را درخشان‌ترین نمونه‌های قصه‌های منظوم عرفانی در تاریخ ادب فارسی ساخته است.