کتاب پرواز پای دماوند اثر محمدحسین علی جان زاده روشن، انتشارات شهید کاظمی

برشی از کتاب «پرواز پای دماوند» صدای اذان حاج‌حسن در محله پیچید. او که از عنایت خداوند و عطای پسری تپل و لپ‌گلی سرشار از شادی بود، سجدهٔ شکر به جا آورد. روز دهم اردیبهشت ۱۳۴۰، تنها یک ماه پس از درگذشت مرجع بزرگ جهان تشیع، آیت‌الله العظمی حاج‌آقا حسین بروجردی، فرزندشان محسن چشم به جهان گشود. فردای آن روز، نوزاد را نزد حاج‌آقا غضنفری، امام جماعت محل بردند تا در گوشش اذان و اقامه بخواند. چون خاندانشان سید بودند و حاج‌آقا غضنفری نیز نفس حق داشت، احترام ویژه‌ای در میان مردم پیدا کرده بودند. همان‌جا نام کودک را «محسن» نهادند. خانهٔ حاج‌حسن حال و هوای عجیبی داشت و گرما و صمیمیت آن چشمگیر بود. اخترخانم نیز از اینکه خداوند چنین نعمتی در دامانش نهاده بود، سرشار از سرور و شادمانی می‌شد. هر بار که ساعت‌ها خیره به چهرهٔ غنچه‌وار نوزادش می‌نگریست، لبخندی از ژرفای دل بر لبانش شکوفا می‌شد. مهابادی‌ها و زواره‌ای‌ها پیوسته به خانهٔ حاج‌حسن می‌آمدند تا تولد نورسیده را شادباش بگویند. گاه به دیدار اخترخانم در خانه می‌رفتند و گاه در مسجد یا کوچه به حاج‌حسن تبریک می‌گفتند. شور و شوق تولد محسن در دل همهٔ دوستان و آشنایان زنده بود.