کتاب عشق در زمان وبا اثر گابریل گارسیا مارکز، ترجمه بهمن فرزانه، انتشارات ققنوس

گابریل گارسیا مارکز، نویسنده برجسته و خالق رمان «صد سال تنهایی»، در شاهکار دیگری با عنوان «عشق در زمان وبا» داستانی عمیق از عشقی نافرجام و پرشور را روایت می‌کند؛ عشقی که نه زمان قادر است آن را محدود کند و نه رقیبان می‌توانند در برابر قدرتش تاب بیاورند. ماجرای رمان از زمانی آغاز می‌شود که فرمینا دازا به ابراز علاقه فلورینتو آریزا پاسخ منفی می‌دهد و به جای او با دکتر جوونال اوربینو ازدواج می‌کند. از آن لحظه تا زمان رخداد اصلی رمان، پنجاه‌ویک سال و نه ماه و چهار روز می‌گذرد. در این مدت طولانی، فلورینتو آریزا تجربه روابط بسیاری را پشت سر می‌گذارد، اما به جز فرمینا، هیچ زنی نتوانسته قلب او را تسخیر کند. او همواره به عشق جاودان خود پایبند می‌ماند و زندگی‌اش را با امید ابراز دوباره علاقه به معشوقه‌اش ادامه می‌دهد. مرگ شوهر فرمینا نقطه عطفی در داستان است. دکتر اوربینو هنگام پایین آوردن طوطی خود از بالای درخت انبه سقوط می‌کند و جان می‌بازد. پس از این حادثه، فلورینتو فرصتی دوباره می‌یابد تا عشق دیرینه و وفاداری خود را به فرمینا ابراز کند. اما پرسش اصلی رمان اینجاست: آیا عشقی چنین کهن می‌تواند پس از گذشت سال‌ها همچنان زنده و پرشور باقی بماند؟ ایده اصلی گابریل گارسیا مارکز در «عشق در زمان وبا» این است که عشق، به معنای واقعی، درد و بیماری‌ای مشابه وبا است؛ بیماری‌ای که می‌تواند زندگی انسان را به آشوب بکشاند. فلورینتو زیر بار این درد، همانند بیماری جسمی، رنج می‌برد. در بخشی از داستان، برای آنکه بوی عطر فرمینا را عمیق‌تر حس کند، گل‌هایی را می‌جود و می‌بلعد و در نتیجه حالش به هم می‌خورد. در پایان رمان نیز اعلان شیوع یک طاعون استعاری، نمادی از همین عذاب و رنج عاشقانه است. «عشق در زمان وبا» نه تنها روایتی از عشقی ماندگار است، بلکه استعاره‌ای قدرتمند از ماهیت عشق به‌عنوان بیماری‌ای عاطفی و جان‌فرسا به شمار می‌آید.