کتاب دام نبوغ اثر دیوید رابسن، ترجمه مرتضی امیرعباسی، انتشارات ترجمان

بسیاری بر این باورند که نابغه‌ها توانایی خارق‌العاده‌ای در به‌خاطرسپاری، استدلال و حل مسئله دارند. از همین رو چنین تصور می‌شود که هرچه فرد باهوش‌تر باشد، تصمیم‌های دقیق‌تر و قضاوت‌های درست‌تری خواهد داشت. به دنبال این دیدگاه، نظام‌های آموزشی نیز معمولاً بیشترین توجه را به افراد باهوش معطوف می‌کنند و هدف نهایی آموزش را «پرورش متخصص» می‌دانند. اما دیوید رابسن، روزنامه‌نگار حوزه روان‌شناسی و علوم اعصاب، تأکید می‌کند که پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد هوش عمومی و حتی تحصیلات دانشگاهی به‌تنهایی نمی‌تواند انسان را از خطاهای شناختی محافظت کند. برعکس، افراد باهوش معمولاً از اشتباهات خود کمتر درس می‌گیرند، تمایل کمتری به مشورت نشان می‌دهند و از توانایی بالای توجیه‌گری خود استفاده می‌کنند تا مخالفان را نادیده بگیرند. همین امر سبب می‌شود که در فرآیند تصمیم‌گیری کمتر به دیدگاه‌های متفاوت توجه کنند. رابسن در کتاب خود با بازخوانی نمونه‌هایی از خطاها و لغزش‌های نوابغ، نشان می‌دهد که حتی بزرگ‌ترین ذهن‌ها نیز از دام نادانی در امان نیستند. او همچنین راهبردهایی ارائه می‌دهد تا بیاموزیم چگونه خردمندانه‌تر بیندیشیم، تصمیم‌های سنجیده‌تر بگیریم و از هوش خود به شکلی کارآمدتر بهره ببریم.